زیارت معصومین علیهم السلام آثار و برکاتی دارد، در این نوشتار به برخی ازآنها اشاره می کنیم.

آثار دنیوی زیارت (2)
۷ خرداد ۱۳۹۷ 121 115 KB 6 0

آثار دنیوی زیارت (2)


دستورات واجب، مستحب، حرام و مکروه اسلام اثرات دنیوی و اخروی ای در زندگی انسانها دارد. از جمله دستوراتِ مستحبِ موکد در اسلام زیارت معصومین علیهم السلام است که آثار و برکاتی در پی دارد. در این نوشته به برخی دیگر از اثرات دنیوی اشاره می شود.
آرامش روح
وقتى انسان به زيارت معصومين عليهم السلام مى رود، احساس آرامش روحى و معنوى مى كند. زيارت آرام بخش دل هاست. امام صادق علیه السلام به «فضيل بن يسار» فرمودند:
در اطراف شما قبرى است (امام حسين علیه السلام) كه هيچ اندوهگينى آن را زيارت نمى كند، مگر آنكه حق تعالى حزن و اندوهش را برطرف و حاجتش را برآورده مى سازد.[1]
اگر زائر با كمال خلوص، اسرار و مشكلاتى را كه از نزديك ترين كسان خود مى پوشاند، با زيارت شونده در ميان بگذارد و يقين كند كه او شفيع و مقرب درگاه الهى است، از دردهاى روحى درمان مى يابد و توان و نشاط او بيشتر مى شود. بر اين اساس روان شناسان، زيارت را براى آرامش روح مؤثر مى دانند.
وقتى انسان توفيق زيارت مى يابد، از فضاى روحانى آن مكان مقدس تأثير مى پذيرد. اشك، نخستين گام زيارت است؛ زيرا گريستن تجلى طبيعى يك احساس است. عرفا معتقدند كمترين بهره زيارت و عبادت، حالت حزن و گريستن است كه به آرامش و رضايت مندى از زندگى مى انجامد.[2]
علامه طباطبايى (رحمه الله) مى فرمود: «حرم مطهر امام رضا علیه السلام دارالشفاى آل محمد صلی الله علیه و آله است، هركس براى رفع بيمارى خود نزد طبيب مى رود، امام رضا علیه السلام هم طبيب الاطباست».[3]
پيامبر خدا صلی الله علیه و آله درباره زيارت امام رضا علیه السلام در حديثى بشارت مى دهند:
به زودى پاره تن من (امام رضا علیه السلام) در خراسان دفن مى شود. هيچ اندوهگينى او را زيارت نمى كند مگر اينكه خداى تعالى اندوهش را برطرف مى كند و هيچ گناهكارى او را زيارت نمى كند مگر اينكه خداى متعال گناهش را مى بخشد.[4]
سبب تقرب به خداوند
زيارت، تجديد پيمان با بندگان خالص خداوند است و زمينه كسب صفات شايسته، عامل رشد معنوى و نزديكى به خدا مى شود. وقتى در زيارت، انسان گناهكار با توجه قلبى، در برابر انسان كامل قرار مى گيرد، موجب تقرب و كمال او مى شود. بنابراين، زيارت اولياى خدا، راهى براى تقرب به خداوند است. چنان كه در زيارت جامعه كبيره مى خوانيم: «مُتِقرِّبٌ بِكُم إلَيه»؛ «به واسطه شما به خدا تقرب پيدا مى كنيم». امام صادق علیه السلام مى فرمايند:از پدرم شنيدم به يكى از دوستانش كه از زيارت (قبر امام حسين علیه السلام) سؤال كرده بود، فرمودند: «با اين زيارت قصد تقرّب به چه كسى را دارى؟» عرض كرد: قصدم تقرّب به خدا مى باشد. حضرت فرمودند: «كسى كه به دنبال زيارت، يك نماز خوانده و با اين نماز قصد تقرّب به خدا را داشته باشد، در روزى كه خدا را ملاقات مى كند بر او نورى احاطه مى شود كه تمام اشيائى كه او را مى بينند صرفاً، نور مشاهده مى نمايند ...[5]
ابوسعيد ابوالخير از شيخ الرئيس ابوعلى سينا، درباره زيارت پرسيد و ايشان چنين پاسخ داد:
در اين هنگام ذهنها صفاى زيادترى پيدا مي كنند، خاطره ها با تمركز شديدترى جلوه مي كنند و باعث نزديكى به خداوند مى شوند.[6]
افزايش محبت و دوستى اهل بيت عليهم السلام
حضور در حرم و برقرارى ارتباط معنوى، سبب افزايش محبت در دل زائر مى شود و او را به وجد مى آورد. زائر با خواندن متن زيارت نامه، با همه وجود، بزرگوارى و مهربانى زيارت شونده را درمى يابد و تلاش صادقانه آنها براى رساندن انسان به منزل درستكارى و رستگارى را درك مى كند. در نتيجه، محبت آن بزرگواران در قلبش بيشتر مى شود. خداوند متعال درباره مهربانى هاى پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله به امت خويش، مى فرمايند:
لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ (توبه: 128)به يقين پيامبرى از ميان شما به سوى تان آمد كه رنج هاى شما بر او سخت است و اصرار بر هدايت شما دارد و نسبت به مؤمنان رئوف و مهربان است.
معصومين عليهم السلام از نور واحدى خلق شده اند. همه آنها با پيروان و شيعيان خود مهربان بودند و براى رساندن آنان به كمال، بسيار كوشيده اند. زائر با حضور در حرم و گوش جان سپردن به ترنم عاشقانه زيارت نامه، جايگاه و وابستگى خود را از نظر فكرى، اعتقادى، سياسى، اخلاقى و اجتماعى درمى يابد. همچنين مي فهمد كه اگر در زمان حيات زيارت شونده حضور داشت، در كجا، كنار چه كسانى و با چه كسانى نبرد مى كرد.[7]


برگرفته از کتاب زيارت - آثار، آسيب ها و شبهات نوشته محمد رضا احمدی


-----------------------------------
پی نوشت ها:
1 . كامل الزيارات، ص 312.
2 . نشريه حمايت، ش 172، آذر 1384؛ روان شناسى زيارت، مهدى خليلى.
3 . خورشيد اهل دل، سيد جلال رضوى، ص 132.
4 . من لا يحضره الفقيه، ج 2، ص 583؛ وسائل الشيعه، ج 14، ص 553.
5 . كامل الزيارات، ص 238.
6 . زيارت، جواد محدثى، ص 148.
7 . ادب فناى مقربان، ج 1، ص 64.



مطالب مرتبط