یکی دیگراز مظاهر شخصیت علمی امام رضا علیه السلام که شگفتی اطرافیان و شاهدان را همراه داشت، آشنایی کامل حضرت، به زبانهای مختلف بود. با زبان متداول و رسمی مخاطب با وی به گفتگو می پرداختند ...

آشنایی کامل حضرت رضا علیه السلام به زبان های گوناگون رایج آن زمان

آشنایی کامل حضرت رضا علیه السلام به زبان های گوناگون رایج آن زمان

شخصیت علمی حضرت رضا علیه السلام در مسائل دینی و عقلی و علوم رایج خلاصه نمی شد، بلکه جلوه هایی از علوم الهی او بر مردم ظاهر شد که نشان از اتصال او به عالم غیب می داد که به چند نمونه ی آن ها اشاره می شود.
اباصلت هروی گوید: حضرت رضا علیه السلام با مردمی که زبان های مختلف داشتند، به زبان خودشان سخن می گفت، به خدا سوگند که او فصیح ترین مردم و آگاه ترین آن ها به هر زبان و لغتی بود.[1]
وی روزی به حضرت رضا علیه السلام گفت: ای فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم من از این همه تسلط شما به زبان های گوناگون در شگفتم. حضرت فرمود: یا اباصلت انا حجه الله علی خلقه و ما کان الله لیتخذ حجه علی قوم و هو لایعرف لغاتهم ...
ای اباصلت من حجت خداوند بر خلق او هستم، خداوند هرگز حجتی را بر گروهی قرار نمی دهد که زبان آن ها را نشناسد، مگر به تو نرسیده است سخن امیرالمؤمنین علیه السلام (که فرمود) به ما فصل الخطاب داده اند، و این جز آگاهی لغات نیست.[2]
شخصی به نام ابو اسماعیل سندی از هند به دنبال حجت خدا آمده بود. او را به حضرت رضا علیه السلام راهنمایی کردند. وی می گوید: من نزد حضرت رفتم اما عربی نمی دانستم، به زبان سندی سلام کردم، حضرت به زبان خودم پاسخ داد. با حضرت سخن گفتم و او به زبان خودم با من سخن می گفت؛ گفتم: به دنبال حجت خدا در عرب آمده ام. فرمود: منم آن (حجت خدا) هر چه می خواهی بپرس، من مسائل خود را پرسیدم و حضرت به زبان خودم پاسخ داد. وقتی خواستم بروم، گفتم: من عربی نمی دانم، از خداوند بخواهید زبان عربی را به من الهام کند!
حضرت دست مبارک بر لب ها کشید همان موقع به زبان عربی تکلم کردم![3]
در شهر بصره وقتی یکی از مخالفان به نام عمرو بن هدّاب از ایشان خواست تا ادعای خود را در مورد دانستن هر زبان ثابت کند و با رومیان و هندوها و فارسیان و ترک زبان ها که در شهر هستند سخن گوید، حضرت فرمود: آن ها را بیاورید. عده ای از اهل زبان های گوناگون را آوردند و حضرت با همه آن ها به گونه ای روان سخن گفت که همگی به دانش و فصاحت حضرت اعتراف کردند و مردم از دیدن این منظره شگفت زده شدند.[4]] زیرا واضح بود که حضرت رضا علیه السلام هرگز در این مورد استادی ندیده و نزد کسی زبان های گوناگون را یاد نگرفته و با این افراد در مدینه معاشرتی که سبب یادگیری این همه زبان با این فصاحت باشد، نداشته است[

منبع: کتاب حکایت آفتاب، سید محمد نجفی یزدی، معاونت تبلیغات و ارتباطات اسلامی آستان قدس رضوی

[1]- عیون اخبارالرضا علیه السلام، 2/27.
[2]- همان.
[3]- کشف الغمة، 3/91؛ الخرائج و الحرائج، 1/340؛ بحارالانوار، ج49، ص50.
[4]- الخرائج و الحرائج 1/341، الثاقب فی المناقب: 186، بحارالانوار 49/73.


مطالب مرتبط