برای بسیاری از ما که کشوری همچون کره جنوبی را، مدلی موفق در پیشرفت اقتصادی می دانیم. علل و عوامل این پیشرفت ها و زحماتی که مردم این کشور در حمایت از صنعت و تولیدات ملی کشورشان کشیده اند ناشناخته است.

از فروش سبزی تا صادرات گوشی هوشمند
۱۱ دی ۱۳۹۷ 23 1 KB 2 0

از فروش سبزی تا صادرات گوشی هوشمند

همه ما کشور کره جنوبی را در ردیف کشورهای پیشرفته اقتصادی می شناسیم و همیشه برای ما این پرسش مطرح است که چگونه این کشور به این رتبه اقتصادی دست یافته است؟ بخشی از پاسخ به این سوال را می توان در کلام و رفتار مردم این کشور دید. آنان بخوبی دریافتند باید از تولیدات وطنی خود حمایت کنند تا صنایع مختلف در این کشور پله های پیشرفت کمی و کیفی راطی کنند. برای من و شمای #ایرانی که کره جنوبی را کشوری موفق در زمینه اقتصادی می دانیم بیان این خاطرات از تلاش مردم کره جنوبی درس آموز و الگودهنده است.

تلویزیون سیاه سفید

همه ما محصولات الکترونیکی کره ای را مرغوب و با کیفیت می دانیم. اما پشت پرده این که چگونه به این موفقیت دست پیدا کردند را بخوبی نمی دانیم. در ابتدای دوره تولید تلویزیون های رنگی در کره جنوبی، مردم کره جنوبی از تلویزیون های سیاه و سفید استفاده می کردند تا بتوانند تلویزیون های رنگی بیشتری صادر کنند و بی شک اینکه هم اکنون پرفروش ترین تلویزیون در جهان یک برند کره ای است بی تاثیر از عرق ملی کره ای ها نیست.

خودرو فقط کره ای

در دنیا شرکت های خودرو سازی بزرگی هستند که تولیدات آنان از کیفیت و اعتبار خودروهای ساخت کره بیشتر است، شرکت هایی از جمله محصولات تویوتا، مرسدس بنز، بی ام دبلیو و ... اما با این حال امثال اینگونه خودورهای خارجی را به ندرت می توان در خیابان های کره جنوبی به چشم دید.(با وجود اینکه کره ای ها به طور متوسط درآمد لازم برای خرید برندهای مشهورتر خودرو را دارند). حتی خودروهای تشریفات برای پذیرایی مهمانان خارجی و مقامات دیگر کشورها که در بیشتر کشورهای جهان از شرکت مرسدس بنز آلمان انتخاب می شوند در این کشور محصولات شرکت های کره ای همچون هیوندایی و کیاموتورز هستند.

خیانت به کشور

رمز و راز پیشرفت مستمر و بی وقفه اقتصادی در کره جنوبی را می توان در کلام پروفسور هاجون چَنگ که شهروند کره جنوبی است و از سال ۱۹۹۰ در دانشکده اقتصاد دانشگاهکمبریج تدریس می‌کند، مشاهده کرد. او درکتابنیکوکاران نابکار، درباره تجربه توسعه اقتصادی کره می‌نویسد:

«صادرات کره جنوبی در دهه ۱۹۵۰ تنگستن و ماهی بود و شرکت سامسونگ ماهی و سبزیجات و میوه صادر می‌کرد... در دهه ۱۹۷۰، برنامه ایجاد صنایع سنگین در دستور کار قرار گرفت. در مدارس به ما می‌آموختند که وظیفه میهنی ما حکم می‌کند کسانی را که سیگارخارجی می‌کشند، گزارش کنیم. ضرورت داشتارز صادرات برای واردات ماشین‌آلات به کار گرفته شود؛ ارز به‌راستیخون و عرق جبینسربازان صنعتی ما بود که در کارخانه‌ها دست‌اندرکارجنگ صنعتی بودند.»

جالب اینجاست که این دانشمند کره ای از کارگران به عنوان سربازان صنعتی یاد می کند که در حال جنگ صنعتی هستند. او در ادامه در مورد کسانی که ارز را در کره جنوبی به خاطر کالاهای خارجی هدر می دادند می نویسد:

«کسانی که با خریدهای بیهوده مانند سیگار قاچاق، ارز را هدر می‌دادند، خائن به شمار می‌رفتند. پدر دوستی که به خانه‌اش رفته بودیم و سیگار می‌کشید، به عنوان فرد غیرمیهن پرست و بی‌اخلاق - اگر نه تبهکار- آماج حملات زهرآگین قرار می‌گرفت. هزینه کردن ارز در موارد غیرضرور ممنوع بود و شدیدا ممانعت می‌شد، حتی خرید خودروهای کوچک و نوشیدنی و شیرینی. این کار از طریق اعمال ممنوعیت‌های وارداتی، تعرفه و عوارض سنگین گمرکی برای کالاهای تجملی صورت می‌گرفت. سفرهای خارجی جز با مجوزدولت برای معامله تجاری یا تحصیل ممنوع شد.»

این مسئله را مقایسه کنیم با میزان ارزی که بسیاری از ما ایرانی ها بخاطر مسافرت های خارجی غیر ضرور و خرید کالاهای خارجی که مشابه داخلی آن در بازار کشورمان وجود دارد به جیب شرکت ها و دولت های خارجی می ریزیم.

ما نیز می توانیم با خرید #کالای_ایرانی از با جلوگیری از خروج ارز به عنوان سرمایه ملی از کشورمان، کارگران و تولیدکنندگان کشورمان را به عنوان سربازان صنعت این مرز و بوم حمایت و پشتیبانی کنیم.


مطالب مرتبط