اساسا ما نیازمندیم که به کسی عشق بورزیم و با عشق او، زندگی و وجود خود را گرم کنیم. این محبتِ خیلی شدید، به کسی جز امام زمان(ع) نمی تواند تعلق بگیرد.

اگر عشق مقصد است خوشا لذت مسیر

اگر عشق مقصد است خوشا لذت مسیر

عشق واژه ای است که در ادبیات کهن فارسی، اکثرا به محبت شدید اطلاق می شود و معمولا چنین محبتی بیشتر جنبه معنوی و عرفانی دارد تا جنبه زمینی و مادی؛ چرا که علایق مادی و زمینی معمولا آنچنان اوج نمی گیرند و یا اگر اوج بگیرند فرود آمدنشان بسیار سریع اتفاق می افتد. شاخص اصلی عشق از خودگذشتگی است. اگر محبتی آنقدر زیاد شود که اصرار بر فدا شدن برای معشوق را در پی داشته باشد، آن گاه عاشقی پدید آمده است. به این ترتیب یکی از بهترین کاربردهای این لفظ، علاقه شدیدی است که می توان به امام زمان (ع) داشت.

اساسا ما نیازمندیم که به کسی عشق بورزیم و با عشق او، زندگی و وجود خود را گرم کنیم. این محبتِ خیلی شدید، به کسی جز امام زمان (ع) نمی تواند تعلق بگیرد و به ایشان هم نمی تواند که تعلق نگیرد. یعنی نه می توان کسی را به اندازه او دوست داشت و نه می توان او را به این اندازه دوست نداشت. اگر محبت ما به آن حضرت تا این حد شدید نیست، معلوم می شود که ما در روح خودمان مشکل داریم.

ما نیازمندیم با عشق زندگی کنیم. با عشقی که بتواند انگیزه ای قوی برای تمام اجزای زندگی ما باشد. به دلیل آن درس بخوانیم، کار کنیم، تشکیل زندگی بدهیم و... . اگر چنین عشقی پشت سر انگیزه رفتارهای ما نباشد زود دلسرد می شویم، از آسیب های فراوان زندگی که تعدی به حقوق دیگران و تجاوز از فرمان های الهی است، در امان نخواهیم بود، اخلاقمان بد می شود و تعادل روحی نخواهیم داشت.

از طرفی بالاخره ما هم تفریح می خواهیم؛ باید شاد باشیم. بهترین نوع تفریح و تفرّج روح هم، آن است که این دوست داشتن تمام وجودمان را پر کند و آتشمان بزند. اگر حرارت عشق و محبت، وجود کسی را آتش نزند، می رود پای آتش منقل می نشیند. کسی که وجودش را شراب محبت و ایمان گرم نکند، به شراب انگور پناه می برد.

ما ابله هم نیستیم که بی دلیل به کسی تا این حد علاقه مند شویم. کمبود محبت هم که نداریم تا فریب علاقه های اندک را بخوریم و آنها را زیاد تصور کنیم، پس عشق به سادگی به دست نمی آید. اما عاشق شدن، خیلی برای انسان ها مهم و ارزشمند است.

یکی از مهم ترین راه های عاشق شدن و رسیدن به عشق، یافتن معشوق دلبری است که لایق عشق ما باشد و نه تنها بتواند این عشق را با ثبات نگه دارد، بلکه هر لحظه هم بتواند گرمای آن را افزایش دهد. خداوند متعال هم راهی برای عاشق شدن قرار داده و تمهیدی برای آسان کردن دست یابی به عشق اندیشیده است و آن این است که موجود نازنینی به نام «امام» را برای هر عصری قرار داده، تا بتوان به او عشق ورزید؛ و این یکی از مهم ترین خاصیت های یک امام است.

خداوند موجود نازنینی به نام «امام» را برای هر عصری قرار داده، تا بتوان به او عشق ورزید؛ و این یکی از مهم ترین خاصیت های یک امام است.

آخرین امام هم که ما در دوران غیبت او به سر می بریم، از این ویژگی سرشار است. امام زمان (ع)، چنان که در اشارات و کلمات خود اهل بیت (علیهم السلام) هم دیده می شود، یکی از دوست داشتنی ترین اولیای خدا هستند. طبیعی است که اگر محبت چنین امامی در دل کسی بیفتد، سوزناک ترین نغمه های عاشقانه را سر خواهد داد.

اگر تمام نامه ها و ترانه های عاشقانه عالم را جمع کنید، اگر هر کسی به هر کسی عشق ورزیده و عشقش را در قالب نامه یا ترانه ای ابراز کرده، دروغ یا راست، با مبالغه یا غیر آن، همه را جمع کنید و مضامین عاشقانه آنها را بررسی کنید، سپس بهترین هایش را گزینش کرده و با مضامین دعای ندبه مقایسه کنید، خواهید دید که بلندترین مضامین آنها نیز به گرد کلمات عاشقانه این دعا نخواهد رسید. مگر کسی می تواند به کسی این قدر محبت پیدا کند که یک نفر می تواند به امام زمان (ع) محبت پیدا کند؟

بدون شک کسی که علاقه شدید و عشق به کسی چون امام زمان (ع) داشته باشد برای او دعا خواهد کرد و روز و شب از یاد او غافل نخواهد شد.

منبع: انتظار(عامیانه، عالمانه، عارفانه)، علیرضا پناهیان


مطالب مرتبط