امامان، مظهر بندگی و اطاعت به درگاه خدا بوده اند، سخنان و رفتارشان یادآور خواست و رضای الهی بوده است. برای خدا زیسته و برای خدا جان داده اند و از این رو حرم و بارگاهشان، مایه یاد پروردگار....

بارگاه امام، مأمن دلها
۲۵ مهر ۱۳۹۷ 124 15 KB 12 0

بارگاه امام، مأمن دلها

حرم و بارگاه امام رضا (علیه السلام) مانند حرم پیامبر(صلی الله علیه و آله) و سایر امامان معصوم (علیه السلام) یکی از بهترین مکان ها برای بزرگداشت یاد خدا، گرایش به عبادت و بندگی پروردگار جهان است چنان که در قرآن آمده است: «فی بیوت اذن الله ان ترفع و یذکر فیها اسمه»[1] در خانه هایی که خداوند اجازه داده است تا نامش در آنها به بزرگی یاد شود. خانه ای شایسته یاد خداست که پاکیزه باشند.[2]

و چون خداوند اراده کرده است که اهل بیت (علیهم السلام) از هر گناهی پاک باشند،[3] خانه و بارگاه آنان، نمونه ای از خانه های پاک و آماده برای تعالی روحی انسانها و ارتباط با خداوند است و کسانی که با مشکلات مادی و معنوی گام در حرم آنان می گذارند، به آرامش و اطمینان دست می یابند و امید به لطف و رحمت الهی پیدا می کنند.
امامان، مظهر بندگی و اطاعت به درگاه خدا بوده اند، سخنان و رفتارشان یادآور خواست و رضای الهی بوده است. برای خدا زیسته و برای خدا جان داده اند و از این رو حرم و بارگاهشان، مایه یاد پروردگار و ارتباط انسانها با خدا و احساس قرب به لطف و عنایت الهی و نیز مایه آرامش خاطرهای پریشان و آسایش روح های خسته و شفای تن های آزرده است و البته به یقین امامان، این همه را از لطف و عنایت پروردگار دارند و بی رضا و اذن او گرهی نمی گشاید.
امیرالمومنین (علیه السلام) در توصیف امامان فرموده است «الامام الماءالعذاب علی الظلما، و الدال علی الهدی...مفزع العباد فی الدواهی»[4] امام، آب گوارایی است برای تشنگی و راهنمایی است برای هدایت...پناهگاه بندگان خداست در دشواری ها و مصیبتها.

5a11394f9c87d.jpg


زیارت، گامی در طلب
همه آنان که به عزم زیارت امام معصوم (علیه السلام) طی طریق کرده و رنج سفر را پذیرا شده اند، در طلب آرزویی، حاجتی، شناخت و معرفتی بوده و هستند هر چند رواق های لطف و میهمان نوازی حرم اهل بیت (علیه السلام) همواره به روی انسانها باز بوده است و حتی گاه غیر مسلمان از سفره معنویت و نگاه محبت خیز امامان (علیه السلام) بهره برده و دلداده آنان شده اند.
اهل ولایت و معرفت آن خاندان، بیش از دیگران خوشه چین این خرمن بوده اند، به طوری که کمتر شیعه و دوستدار اهل بیتی را می توان یافت که فراتر از شناخت های کلامی و معرفتهای دینی، سر و سری در زندگی خصوصی خود با آن بزرگواران نداشته باشد.

امام، آب گوارایی است برای تشنگی و راهنمایی است برای هدایت...پناهگاه بندگان خداست در دشواری ها و مصیبتها.


زائر هر که باشد و از هر کجا آمده باشد و در طلب هر چه باشد، وقتی گام در طلب علی بن موسی (علیه السلام) می گذارد و در کنار درهای بزرگ آستانش رو به ضریح می ایستد، زمزمه دوستانه را آغاز می کند. برخی آهسته تر بعضی با صدای بلندتر، گروهی با ادب و آرامش و عده ای با دلدادگی و شیفتگی چنان غرق گفت وگو با امام می شوند که گویی جز آن امام، هیچ انسان دیگری شنوای گفت وگوی آنان نیست.
چه بسا شیفتگان معرفت الهی و سلوک معنی که چشمانشان در این حرم به حقایق این علم گشوده شده و چه آرزومندانی که هنوز از گفت و گو با آن امام فارغ نشده اند به آرزو رسیده اند و چه دردمندانی که شفا گرفته اند و چه گناهکارانی که به برکت معنویت حرم رضوی به سوی خدا باز گشته اند و با خوبیها همیشه پیمان بسته اند و این همه چون رازی در سینه های انبوهشان، مستور مانده است بی آنکه در شلوغی آمد و شد زائران، کسی بر آن اطلاع یافته باشد!
تنها گواه بر این رازهای انبوه نگفته، حضور ارادتمندانه مردمی است که هزینه سفر را وام گرفته اند تا به امامشان ارادتی کرده باشد.




--------------------------------
پی نوشت ها:
[1]. نور:36.
[2]. حج.
[3]. احزاب :33.
[4]. بحارالانوار25/170و171.


مطالب مرتبط