بازی کودکان

بازی کودکان در دوره های مختلف آموزشی

بازی کودکان در دوره های مختلف آموزشی

با توجه به روایات دینی که 7 سال اول زندگی کودک را سن بازی می دانند آیا معنایش این است که از 7 سالگی به بعد، مانع بازی کودک شویم؟

درست است که 7 سال دوم زندگی دوره آموزش پذیری کودک است؛ اما معنایش این نیست که باید مانع بازی کردن کودکان شد. فرزند تا پایان یازده سالگی کودک است و همچنان به نشاط و شادابی نیاز دارد؛ به همین جهت معلمان و مربیان مدارس ( به ویژه در مقطع دبستان) باید بدانند همزمان و همراه با آموزش دروس، از برنامه های آموزشی بازی گرا و بازی های با قاعده نیز استفاده کنند زیرا بازی فرصت هایی گرانبها را برای یادگیری و اندیشه ورزی دانش آموزان فراهم می سازد. بازی روی تمام ابعاد یادگیری دانش آموز اثر مثبت می گذارد و بر هوش و مهارت سخن گفتن او می افزاید.

دانش آموزان هنگام بازی از طریق ( آزمون و خطا ) نکاتی را درباره زندگی می آموزد و اطلاعات موجود در ذهن خود را پردازش می کند.

برای بازی کودکان زیر 7 سال محدودیتی وجود ندارد اما با ورود کودک به دوره آموزشگاهی بازی او محدودتر می شود زیرا باید قسمتی از وقت خود را صرف آموزش کند.

همان گونه که امامان معصوم در 7سال اول بر بازی کودک تاکید کرده اند برای زیاده روی در آن در سنین بالاتر به ویژه نوجوانی هم هشدار داده اند.

امام علی (ع) می فرماید:

کسی که شیدای بازی شود رستگار نخواهدشد.[1]

خرد با بازی تکامل نمی یابد.[2]

دعوای خردسالان هنگام بازی

چرا کودکان خردسال هنگام بازی با هم دعوا می کنند و چگونه می شود به آن ها کمک کرد؟

دنیای ذهنی خردسالان با بزرگسالان متفاوت است. آن ها قواعد بازی را به خوبی درک نمی کنند یا این قواعد پس از مدتی کوتاه برایشان مبهم می شود. آنان با توجه به ظرفیت پایینی که دارند زود از بازی خسته می شوند و در مواردی تحمل باختن ندارند . بنابراین نباید خردسالان را هنگام بازی به حال خود رها کرد. باید در طول بازی نزدیک آنان باشیم تا هنگام نیاز به آنان کمک کنیم . مانع درگیری هایشان شویم.

در صورت نظارت بر بازی آنان، شما می توانید با مشاهده از نشانه هایی از آغاز درگیری با رفع ابهام از قواعد بازی یا پیشنهاد بازی نوبتی و یا تعیین نقش ها در بازی به آن ها کمک کنید.

در صورتی که ابتکارهای شما نتیجه نمی دهد و نظر آنان را هم نمی شود به چیز دیگر معطوف کرد پیشنهاد می شود آن ها را برای مدتی ( 10 دقیقه ) از هم جدا کنید و بعد از اتمام بگویید:« یا بازی تعطیل یا بازی بدون دعوا» که خردسالان به طور معمول پیشنهاد دوم را می پذیرند چون بازی به تنهایی برایشان لذتی ندارد.

گاهی لازم است توجه کودکان به چیز دیگری معطوف شود. دادن مقداری خوراکی یا نوشیدن آبمیوه، پیشنهاد دیدن کارتون یا فیلم مناسب، اجرای مسابقه یا شنیدن داستانی زیبا یا بیرون بردن آن ها برای قدم زدن می تواند مشکل را حل کند.

گاهی درگیری و دعوای بین کودکان و همسالان خاصی است. در این صورت پیشنهاد می شود مدت زمان بازی های آن ها کوتاه، تعداد دیدارهای آنان کم، و ارتباطشان با دیگر همسالان بیشتر می شود.



[2] آمدی، دررالحکم و غررالکلم، ص 425

[2] همان، ص 364


مطالب مرتبط