در برنامه ریزی، باید هدف داشته باشیم هدف یعنی معلوم باشد که چه زمانی، کجا، چقدر و نوعش چی باشه.

برنامه آینده را الان داری می نویسی!

برنامه آینده را الان داری می نویسی!

نمی شود آینده ای موفق داشت، ولی از الان به آن نگاه نکرد. آینده، مثل دوچرخه سواری است. وقتی دوچرخه سواری می کنیم، نباید به چرخش نگاه کنیم؛ چون اگر نگاه دوچرخه سوار به دوچرخه باشد، زمین می خورد. برای رسیدن به آینده هم باید دوردست ها را ببینیم و در راهش، به سختی ها نگاه نکنیم. می شود آینده ای بدون شکست داشت؛ البته اگر از همین حالا برای آن برنامه ریزی کنیم.

برای رسیدن به آینده ای مطلوب، به همدلی، مهربانی، پشتکار، تلاش، اطرافیاندلسوز، هنرهای مفید، امید و آرزوهای معقول و دست یافتنی نیاز است و شکل دادن به هر کدام از آن آرزوها هم تمرین های خاص خودش را می خواهد که شروعش از همین حالاست.

5cb2e6d40b952.jpg

آینده از آن صبورترهاست. برنامه هم نباید فقط آرزو باشد که نشود به آن نمره داد. در برنامه ریزی، باید هدف داشته باشیم. هدف یعنی معلوم باشد که چه زمانی ،کجا، چقدر و نوعش چه باشد. مثلاً این که می خواهیم کتاب خوان شویم، هدف نیست. هدف این است که مشخص کنیم قرار است مثلاً هر روز، پنج صفحه از فلان کتاب را بخوانیم وتا فلان تاریخ تمامش کنیم. با هدف های مشخص، می شود آرزوهای مشخص داشت.

با هدف های مشخص، می شود آرزوهای مشخص داشت

توی زندگی فرصت هایی گیرت میاد که اگه جلودار نباشی، به هدفت نمی رسی؛ مثل ضربه کُرنر. کسی می تونه گلش کنه که اول از همه سرش به توپ برسه؛ و گرنه دفاع تیم حریف توپ رودور می کنه.

زندگی ما شبیه محوطه هیجده قدمه. از چپ و راست توپ به سمتمون میاد و ما اگه جلودار باشیم و نوآوری کنیم و زودتر از همه سرمون و ذهنمون به اون فکر برسه، برنده ایم و گل زن واقعی هستیم.

منبع: کتاب سکوی پرتاب، سید عبدالمجید کریمی


مطالب مرتبط