تسلیم پذیری کودک در بازی

تسلیم پذیری کودک

تسلیم پذیری کودک

دختر 6 ساله ام دوستی دارد که برای وا داشتن فرزندم به انجام خواسته هایش، دائم او را تهدید به قهر می کند و دخترم نیز تسلیم او می شود، چگونه روحیه ی تسلیم پذیری او را از بین ببرم؟

این وضعیت برای فرزند شما مطلوب نیست، زیرا هم او را تحت فشارهای روحی قرار می دهد و هم ممکن است به خواسته هایی از دوستش تن دهد که به صلاح او نیست.

این گونه کودکان به طور معمول در دوران نوجوانی، راحت تر تسلیم فشار گروه همسالان می شوند؛ بنابراین با راهکارهای ذیل به این وضعیت پایان دهید:

1.خودباوری ( اعتماد به نفس ) او را با شکوفایی استعدادهایش بالا ببرید .

2. محبت و مهربانی خود را به او بیشتر کنید. حالت تسلیم پذیری او ممکن است به جهت خلاهای عاطفی باشد.

3. میزان بازی با او را افزایش دهید تا قسمتی از نیازهای او را برآورید و از تشنگی او برای بازی با همسالانش بکاهید.

4. ارتباط او را با دیگر همسالانش بیشتر کنید تا جایگزین هایی را برای این دوست داشته باشید. فرزند شما وقتی رابطه ی دوستی را در یک نفر منحصر می بیند مجبور است تسلیم او شود.

5. ارتباط او را ( پس از یافتن جایگزین ) با این همسال کمتر کنید تا به مرور وابستگی اش نیز کمتر شود.

6. به او آموزش دهید تا از تهدیدهای دوستش نهراسد و مقاومت در برابر او را تمرین کند برای مثال به او بیاموزید که در مقابل تهدیدهای دوستش به قهرکردن، او نیز بگوید با دوست دیگرش بازی خواهد کرد.

عدم تحمل باختن در بازی

5cff5f6d1c838.jpg

پسر 8 ساله ام تحمل باختن در بازی را ندارد، چگونه آستانه تحمل او را بالا ببرم؟

ج : برخی کودکان به این دلیل تحمل باختن را ندارند که میزان خودباوری آنان پایین است. به اعتقاد بوویچ ( 1998 م ) متخصص بازی درمانی کودکان، « کودکانی که احساس منفی و بدی درباره خود دارند، به بردن بیشتر اهمیت می دهند.» اگر می خواهید آستانه تحمل او را در باختن افزایش دهید اعتماد به نفس او را بالا ببرید.

فرزند خود را هرگز با برادر، خواهر یا همسالی که بازیکن بهتری است، مقایسه نکنید. خوب است قبل از بازی، درباره برد و باخت توضیح دهید و بگویید که لازم نیست انسان همیشه برنده باشد، همان گونه که قهرمانان بزرگ ورزشی نیز همیشه برنده نمی شوند. او باید بیاموزد که برد و باخت نیز نوبتی است.

برخی والدین به گونه ای با فرزند خود بازی می کنند که همیشه او برنده باشد. توصیه می کنم گاهی زمینه باختن فرزندتان را فراهم سازید و پس از باختن او، قبلی اش را یادآوری کنید.

بازی های غیررقابتی ( بازی هایی که برنده و بازنده ندارند) با خودتان و تشویق و ترغیب او به این گونه بازی ها با همسالانش می تواند در کاهش این مشکل موثر باشد بازی های حدس زدنی( گل یا پوچ ) ضربه زدن به بادکنک، انداختن توپ های کوچک در حلقه، و برای کودکان کوچک تر از فرزند شما، قایم باشک و برج سازی با مکعب ها، نمونه هایی از بازی های غیر رقابتی هستند.

یکی از علل مهم سخت بودن پذیرش باخت هنگام بازی با همسالان، برخورد نسنجیده والدین است. توجه بیش از حد آنان به مساله برد و باخت، خوشحالی فراوان هنگام برد فرزند و اظهار ناراحتی هنگام باختن او و ذکر جمله هایی مثل« بازنده به هیچ دردی نمی خوره » و مانند آن، نمونه هایی از این گونه برخوردها است.

خوب است بی اهمیت بودن و باختن را با روش الگویی نیز به او نشان دهید و به این صورت که وقتی در بازی می بازید ( و گاهی خود زمینه باختن خویش را فراهم می آورید ) خیلی راحت بگویید:« من باختم، اما واقعا بازی جالب و لذت بخشی بود.


مطالب مرتبط