وقتی یک زائر در حرم‌ های مطهر معصومین(ع) به فکر می ‌افتد که خطاها و لغزش‌ های یک عُمر را جبران کند، اشک می ‌ریزد و برای اصلاح گذشته ‌اش تصمیم ‌هایی اساسی می ‌گیرد.

توبه و پاک شدن از گناهان از آثار زیارت
۷ بهمن ۱۳۹۷ 52 195.2 KB 2 0

توبه و پاک شدن از گناهان از آثار زیارت

گاهی یک جرقه معنوی، سراپای وجود را به آتش می ‌کشد و شعله ور می ‌سازد و گناهان را می ‌سوزاند. بار معنوی زیارت هم تا حدی است که گاهی یک انقلاب روحی در انسان پدید می آورد. توبه‌، تطهیر قلب‌، اصلاح درونی سرنوشت ‌ساز از آثار «زیارت» است. در حرم امامان معصوم(ع) حضور یافتن و به حساب خود رسیدن، به گذشته خویش و اعمال خود توجه کردن و تصمیم به پاک بودن و خوب زیستن، از آثار دیگر زیارت است.

وقتی یک زائر در حرم‌ های مطهر معصومین(ع) به فکر می ‌افتد که خطاها و لغزش‌ های یک عُمر را جبران کند، اشک می ‌ریزد و برای اصلاح گذشته ‌اش تصمیم ‌هایی اساسی می ‌گیرد. زیارت، انسان را به خطاهایش «متوجه» و «معترف» می‌ کند و در او، روزنه ای از «امید» و «مغفرت» می ‌آفریند.

در زیارت امامان مدفون در قبرستان بقیع می ‌خوانیم: «وَهذا مَقامُ مَنْ أَسْرَفَ وَأَخْطَا وَاسْتَکانَ وَأَقَرَّ بِما جَنی وَرَجا بِمَقامِهِ الْخَلاصَ ...». (مفاتیح الجنان، زیارت ائمه بقیع) اینجا، محل ایستادن و جایگاه کسی است که اسراف و خطا کرده است، اینجا کسی در حضورتان ایستاده که شکسته و خاکسار، به جرم خویش اقرار می‌ کند، و به خاطر حضورش در این مقام، امید «خلاص» دارد. تا انسان خود را اسراف کار و بزهکار نداند، خاکسار نمی ‌شود، و تا خاکی نشود به گناه اعتراف نمی‌ کند و تا اقرار به اشتباه نکند، امید نجات در او نیست. مزار ائمه(ع)، بهترین جا برای «محاسبه نفس» و رسیدگی به پرونده اعمال خویش است.

من که هستم؟ چه کرده ‌ام؟ کجا آمده ‌ام؟ به زیارتِ چه کسی شرفیاب شده ‌ام؟ چرا آمده ‌ام؟ چه می‌ خواهم؟ چه آورده‌ ام؟ با چه رویی حاجت بطلبم؟ گذشته ‌ام چه بوده است؟ اکنون چه کاره ‌ام؟ تا پاک نشوم که نمی‌ توانم چشم به پاکان بیفکنم! پس باید توبه کنم، عوض شوم، به برکت حضور در این محضر، خود را از آلودگی ‌ها پاک کنم.

اینجاست که زیارت، عامل توبه و زمینه ‌ساز زدودن و پاک شدن از گناهان می ‌شود. زائر، باید اهل استغفار و معذرت ‌خواهی و اعتراف به گناه و امید به بخشش باشد.

استغفار و توبه از گناهان و توجه به خدا و امید مغفرت، در زائر لازم است. بدین‌ گونه، زیارت، عامل تزکیه نفس و خودسازی و تربیت است. همچنان که دریاها و گیاهان و عالم طبیعت، سموم و گازکربنیک‌ های هوا را می ‌گیرند و به تطهیر و پالایش جوّ و محیط و هوا می ‌پردازند، در عالم معنویات هم، انسان ‌های نمونه و الگوهای خوب، چنین خاصیتی دارند و جان ‌ها را پاکسازی می‌ کنند و اخلاق ‌ها را اصلاح و دل ‌ها را از رذائل شستشو می‌دهند. این وساطت در فیض است از خداوند، که از کانال اولیایش به ما می‌رسد.

بنابر این زیارت، عامل «توجه به خدا»، «تقرب به خدا»، «تحول روحی» و «توبه و گناه‌زدایی» است. این ها آثار تربیتی و نقش سازنده زیارت اولیای خدا است. ولی به ‌شرط آنکه زائر، عارف به حقّ ائمه و مقام و شخصیتشان، و عارف به وظیفه خود در مقابل امامان معصوم(ع) باشد.

علی کفشگر فرزقی

منبع: فرهنگ زیارت: اهداف، آثار، تاریخچه.../ جواد محدثی.


مطالب مرتبط