به جای ترساندن فرزندان خود از جهنم یا خدا، آنان را به دوستی با خدای مهربان ترغیب کنیم.

خدا دوست من است!

خدا دوست من است!

خداوند دو دسته صفات دارد؛ صفات جمالی و صفات جلالی. صفات جمالی، صفاتی است از جنس محبت و لطافت و زیبایی و صفات جلالی، صفاتی است از جنس قدرت و عظمت و قهاریت. قرآن کریم در آیات گوناگون، از هر دو دسته صفات الهی سخن گفته است و در دعاهای رسیده از معصومان (ع) فرازهایی هست که غلبه رحمت و مهربانی خداوند بر غضبش را آشکار بیان کرده است.

فرزندان ما چون به فطرت الهی نزدیک ترند و جویبار وجودشان زلال و بی آلایش است، ارتباطی نزدیک تر با صفات جمالی خداوند دارند؛ پس در تربیت دینی آنان، لازم است از مهربانی خداوند و زیبایی و رفاقت او بگوییم و نعمت های گوناگون خداوند در دنیا و پاداش های عظیم و اعجاب انگیز او در جهان دیگر را به آنان بنماییم. لازم است زیبایی ها و ظرافت های آفرینش را با وضوحی بیشتر نشانشان دهیم تا خود، شیفته خالق و پروردگار مهربان شوند.

در تربیت دینی فرزندان، لازم است از مهربانی خداوند و زیبایی و رفاقت او بگوییم

فرزندان باید این نکته را دریابند که خالق و پروردگار ما، مهر و عطوفتی بی پایان دارد و صحنه آفرینش، صحنه ضیافت او برای ماست؛ چه در این جهان و چه در جهان دیگر. البته مهمان خدا بودن در این دنیا با مهمان بودن برای او در جهان دیگر، قابل مقایسه نیست. در آن جا همه چیز رؤیایی و معجزه آساست و هرآنچه بخواهیم، فوراً و بی هیچ زحمتی و در عالی ترین صورت و برترین لذتی که قابل وصف نیست، در اختیار ما خواهد بود! و آنچه برای آن ضیافت برتر لازم است، محافظت کردن از اصالت فطری و نورانیت ذاتی است و مراقبت از آلوده نشدن به ناپاکی ها و رذالت ها.

5ce92bae9504c.jpg

برخی پدران و مادران برای کنترل فرزندان خود، آن ها را از جهنم می ترسانند، اگرچه این روش معمولاً کارساز بوده و به کنترل ظاهری و موقت آنان می انجامد، اما کاری ناپایدار و غیردینی است. ترساندن فرزندان از جهنم یا از خدا، عواقبی نامطلوب را در سنین بالاتر برای آنان ایجاد می کند.

ترساندن فرزندان از جهنم یا از خدا، عواقبی نامطلوب را در سنین بالاتر برای آنان ایجاد می کند.

البته لازم است فرزندان ما بدانند جهنمی وجود دارد که جای انسان های بد و ناپاک است تا از گرایش آنان به بدی ها جلوگیری کند؛ اما این، جدا از ترساندن بی جای آنان از مجازات الهی و جهنم است که سبب می شود تصویری قهرآمیز و خشن از خداوند در ذهن آنان شکل گرفته و برای همیشه آنان را از دین داری واقعی و ارتباط صمیمی با خداوند متعال محروم سازد.

برای کنترل سنجیده رفتار فرزندان، مهارت هایی مؤثر و قدرتمند وجود دارد که باید آن ها را فرا بگیریم.

بهتر است به جای ترساندن فرزندان خود از جهنم یا خدا، آنان را به دوستی با خدای مهربان ترغیب کنیم؛ دوستی قدرتمندترین ابزار جهت دهی و کنترل رفتارهاست. توجه دادن فرزندان به نعمت های الهی در دنیا و پاداش های عظیم و اعجاب آور خداوند به خوبان در آخرت نیز، عامل مؤثر دیگری برای سوق دادن فرزندان به رفتارهای نیکو و بازداری آنان از رفتارهای ناپسند است.

منبع: نشریه خانه خوبان، محمد محرابی


مطالب مرتبط