ما چه بخواهیم، چه نخواهیم، روزی خودش را به ما خواهد رساند.

در غم روزی فردا مباش!

در غم روزی فردا مباش!

واژه «سرعت گیر» را همه شنیده ایم و خودش را هم دیده ایم. خیلی قبل تر از این ها می گفتیمش «دست انداز». کارش گرفتن شتاب های نامتعارف ماست. شاید عجیب باشد که بگوییم بعضی شتاب ها نه تنها سرعت گیر نمی خواهند، بلکه خودشان سرعت گیرند. خودشان دست اندازند. اگر در یک تقسیم بندی بخواهیم عجله در زندگی روزمره و کارهای روزانه را به مثبت و منفی تقسیم کنیم، می توانیم عجله های منفی را دست اندازهای زندگی بنامیم. عجله هایی که سرعت گیرند، سرعت انسان را برای رسیدن به خواسته هایش تند که نه، اتفاقاً کند می کنند.

نگرانی ها و تلاش های نامتعارف برای رسیدن به رزق و روزی یکی از آن هاست. ما آدم ها چون که در ظرف «فردا» قرار نگرفته ایم، با رزقش نیز احساس دوری می کنیم؛ بنابراین هرچه بیشتر تلاش می کنیم تا خودمان را به آن برسانیم. طبق قاعده قرار نیست ما خودمان را به روزی برسانیم، بلکه ما چه بخواهیم چه نخواهیم، او خودش را به ما خواهد رساند. «امروز» همان «فردایی» است که «دیروز» غصه آمدنش، غصه رزقش و غصه اتفاقات نابهنگامش را می خوردیم.

5d01d14339f74.jpg

«امروز» همان «فردایی» است که «دیروز» غصه آمدنش، غصه رزقش و غصه اتفاقات نابهنگامش را می خوردیم.

اگر امروز از غصه دیروز خبری نیست، به این خاطر است که در ظرفش غرق شده ایم و اگر غصه فردا را می خوریم، به این خاطر است که نگاهمان را به بیرون از ظرف انداخته ایم، نه خود ظرف. همیشه این طور نیست که اگر عجله کردیم، همه چیز طبق میل و اراده ما سرعت بگیرند. سرعت زیاد و نامتعارف، انسان را از ایستگاه «رزق» دورتر و دورتر می کند. پیامبر (ص) در سفارشی به امیرالمؤمنین علی (ع) فرمودند: ای علی! در غم روزی فردا نباش که روزی هر فردایی می رسد.[1]

منبع: نشریه خانه خوبان (110)، حسن مددخانی


پی نوشت ها:

[1] . تحف العقول، ص25.


مطالب مرتبط