از آداب زیارت، وداع در آخرین روز یا آخرین لحظات است.

زیارت وداع
۳ مرداد ۱۳۹۷ 335 40.6 KB 8 0

زیارت وداع

از آداب زیارت، وداع در آخرین روز یا آخرین لحظات است. برای زائری که ایامی در جوار یک مرقد مقدس به سر برده و بارها به زیارت مشرف شده است،دل کندن از شهر محبوب دشوار است.حس و حال زائر هنگام وداع، باید به گونه ای باشد که دستاوردهای نفیسی از این زیارت برداشته باشد و حال او بهتر از گذشته شده باشد و با انسی که به حرم و صاحب حرم پیدا کرده، وداع برایش مشکل باشد، ولی به هر حال خداحافظی هنگام برگشت ، جزو آداب و زیارت است و نشانه احترام به صاحب خانه و صاحب مرقد.
زائر وقتی زیارت خود را انجام داد و از نظر روحی اشباح شد، چه در مکه و مدینه باشد، چه در نجف و کربلا یا هر شهر زیارتی دیگر، خوب است که زود خداحافظی کند و برگردد، تا شوق و علاقه همچنان در دل بماند و زدگی و خستگی ایجاد نشود. این همان گسستن برای پیوستن دوباره است. امام صادق علیه السلام نسبت به زیارت خانه خدا فرموده است: اذا فرغت من نسکک فارجع فانه اشوق لک الي الرجوع»؛ «وقتي از مناسک حج فارغ شدي زود برگرد تا براي بار ديگر مشتاق تر باشي»[ الحج و العمره في الکتاب والسنه ص 248.
ادب اقتضا داردکه زائر پس از اتمام ایام زیارت، برای خداحافظی به حرم مشرف شود و ضمن سپاس، آرزوی خود را برای بازگشت دوباره اعلام کند و از خدا بخواهد. هم در سفر حج، مستحب است «طواف وداع» انجام دهد، هم در زیارت حرم پیامبر و ائمه بقیع، علیهم السلام زیارت وداع مستحب است، هم در حرم های دیگر. آداب خاصی برای طواف وداع نقل شده است و در سیره معصومین هم نمونه هایی از عمل آنان نقل شده است. در وداع حضرت صادق ،حضرت کاظم، حضرت هادی علیهم السلام نمونه هایی از حالت خاشعانه هنگام وداع و سر به سجده گذاشتن و سجده های طولانی و نماز و دعای ویژه نقل شده است. از خواسته های زائر هنگام وداع ، این است که آخرین زیارت نباشد و دوباره برگردد. مثلا در زیارت وداع قبر حضرت رسول و ائمه دیگر آمده است:
اَللّـهُمَّ لا تَجْعَلْهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّي لِزِيارَةِ قَبْرِ نَبِيِّكَ...یا اَسْتَوْدِعُكَ اللهَ، یا لا جَعَلَهُ اللهُ آخِرَ تَسْليمي عَلَيْكَ، یا لاَ جَعَلَهُ اَللَّهُ آخِرَ اَلْعَهْدِ مِنْ زِيَارَةِ قُبُورِكُمْ وَ إِتْيَانِ مَشَاهِدِكُمْ، یا رَزَقَنِيَ اللَّهُ الْعَوْدَ ثُمَّ الْعَوْدَ ثُمَّ الْعَوْدَ مَا أَبْقَانِي رَبِّي و...که همه حاکی از این درخواست است که آخرین نوبت زیارت نباشد، باز هم قسمت شود،آخرین سلام نباشد، برگشت همراه با سلامتی و بهره و فضل و کامیابی و رضامندی باشد.
زائری که با چشمی اشکبار و قلبی لرزان، از جوار حرم محبوب های خود به شهر و وطن خویش بر می گردد،تن خود را باز می گرداند، ولی دلش آنجا جا می ماند،تا بار دیگر توفیق تشرف حاصل شود. «من رفتم و هوای تو از دل نمی رود».


مطالب مرتبط