از روایت ارزشمند امام موسی کاظم (ع)؛ «طوبی لِشیعتِنا»، می توان به رمز شیعه حقیقی پی برد.

شیعه حقیقی در کلام امام کاظم (علیه السلام)

شیعه حقیقی در کلام امام کاظم (علیه السلام)

امام کاظم (ع) هنگام توصیف شیعیان در عصر غیبت وصف بی نظیری دارند. ایشان به موضوع توفیق همراهی ائمه (ع) اشاره کرده و فرموده اند: «طُوبی لِشیعَتِنَا المُتَمَسِکینَ بِحَبلِنا فی غَیبَهِ قائِمِنا الثابِتینَ عَلی مُوالاتِنا وَ البَراءَهِ مِن اَعدائِنا. اُولئکَ مِنّا وَ نَحنُ مِنهٌم قَد رَضُوا بِنا اَئِمَهً و رَضینا بِهِم شیعَهً فَطُوبی لَهُم ثُمَّ وَاللهِ مَعَنا فی دَرَجاتنا یَومَ القیامَهِ»:[1]
خوشا به حال شیعیان ما! آنان که به ریسمان ما در غیبت قائم ما چنگ زنند و بر ولایت ما و بیزاری از دشمنان ما پابرجا باشند، آنان از مایند و ما از ایشان. آنان به راستی ما را امام خود پسندیده اند و ما نیز ایشان را به عنوان شیعه خود پسندیده ایم، پس طوبی برای آنان که چه سعادتمند و خوشبخت اند! به خدا سوگند، آنان در روز قیامت با ما و در مراتب ما خواهند بود.

امام کاظم (ع): خوشا به حال شیعیان ما! آنان که به ریسمان ما در غیبت قائم ما چنگ زنند و بر ولایت ما و بیزاری از دشمنان ما پابرجا باشند، آنان از مایند و ما از ایشان.

از روایت ارزشمند امام موسی کاظم (ع) می توان به رمز شیعه حقیقی پی برد؛ سه نکته مهم که در روایت به آن اشاره شده از این قرار است:
۱. تمسک به ولایت ائمه اطهار (علیهم السلام) در زمان غیبت امام زمان (عج الله)
۲. تولی، دوستی حقیقی با دوستان اهل بیت (علیهم السلام)
٣. تبری، دشمنی با دشمنان اهل بیت (علیهم السلام)
شرط «استمرار»، برای هر سه ویژگی ذکر شده، یک اصل جدایی ناپذیر است. همان گونه که خدای تعالی در قرآن کریم، می فرمایند: «لَّا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ»:[2] هیچ قومی را که ایمان به خدا و روز رستاخیز دارند نمی یابی که با دشمنان خدا و رسولش دوستی کنند.
شیعه حقیقی خود نیز در فرازی از زیارت جامعه کبیره، از زبان امام معصوم (ع) خطاب به آن خاندان پاک عرضه می کند: «أُشهدُ اللهَ و أُشهدُكُم أني مُؤمُنٌ بكُم وَ بما آمَنتُم به، کافرٌ بعَدُوکُم وَ بما کَفَرتُم به... مُوال لَكُم وَ لأوليائکُم، مُبغضٌ لأعدائكُم، وَ مُعاد لَهُم... مُنتظرٌ لاَمرکُم، مُرتقبٌ لدَولَتكُم...». خدا را و شما را گواه می گیرم که به شما و به آنچه شما به آن مؤمنید ایمان دارم و به دشمنان شما و آنچه که شما بدان كافرید، کافرم... دوستدار شما و دوستان شما هستم؛ با دشمنان شما خشمگین و با آنها دشمنی می ورزم... فرمانتان را انتظار می برم و چشم به راه دولتتان هستم».



منبع: شیعه در عصر غیبت (چهل حدیث)، موسسه فرهنگی موعود، 1386.

-----------------------------
پی نوشت ها:
[1]. شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ص ۳۶۱.
[2]. سوره مجادله، آیه ۲۲.

مطالب مرتبط