دلباختگی مرحوم علامه امینی (ره) به مقام اهل ‌بیت(ع) و حضرات معصومین علیهم السلام، زبانزد خاص و عام بود.

علامه امینی(ره) چگونه زیارت می کرد؟

علامه امینی(ره) چگونه زیارت می کرد؟

دلباختگی مرحوم علامه امینی (صاحب الغدیر) به مقام اهل ‌بیت(ع) و حضرات معصومین(ع)، زبانزد خاص و عام بود، شور و شیدایی او نسبت به ائمه(ع) به‌ ویژه نسبت به حضرت امیر (ع)، در زندگیش، در آثار و تألیفاتش، در قلم و قدمش، در خطبه و منبرش، در اشک و زیارتش، مشهود بود. عطری از عترت، بر وجود او هاله افکنده بود. چنان با انقلاب حال، در حرم زیارت می ‌خواند که دیگران را نیز منقلب می‌کرد و به همخوانی زیارت وا می ‌داشت.

به نوشته یکی از اندیشمندان معاصر: «...اولین باری که چشمم به چهره مردانه این نابغه عصر افتاد، در حرم مطهر حضرتِ ‌ابا عبدالله الحسین (ع) بود. معظّم ‌له را در حالی یافتم که مانند کوهی از وقار و اخلاص ایستاده، مشغول زیارت بود و قطرات اشک، پیوسته، مانند دانه ‌های مروارید، روی محاسن مبارکش می ‌غلتید. قیافه و هیمنه و ابهّت و قدّ و قامت رشید و بسیار موزون، هر جوینده ‌ای را وادار می‌کرد تا بپرسد: این شخصیت جالب و ممتاز، با آن قیافه مردانه، چگونه است که قلبی چنین حسّاس و لطیف و پر از عاطفه دارد؟ همین که به شناسایی وی مفتخر شدم، دانستم این تمثال فضل و فضیلت و ایمان و عشق و محبت و اخلاص، مؤلف کتابِ «شهداء الفضیله» و مجاهد ممتاز بی ‌نظیری است که مشغول تألیف اثر معجزآسای «الغدیر» است...»(1)

شاهد دیگری، از زیارت ایشان در مورد کربلای امام حسین (ع) است: «...و فراوان به قصد زیارت سالار جوانان بهشت، امام حسین(ع) شهید کربلا، برای کسب پاداش بیشتر، پیاده راه را طی می‌کرد و به همراه جمعی از مؤمنین و دوستان ویژه و خالص خود، مسیر 78 کیلومتر راهِ کربلا را در طول سه روز یا بیشتر، پیاده طی می‌کرد. و در طول راه، به هر آبادی و روستایی که می ‌رسید، از امر به معروف و نهی از منکر و ارشاد و تبلیغات دینی نسبت به مردم آنجاها فروگذار نمی‌کرد. تا اینکه به «کربلا» می ‌رسید. پس از رسیدن به کربلا، هیچ فکری نداشت، جز تشرّف به حرم امام شهید، در حالی وارد حرم می ‌شد که اشک چشمانش بر گونه ‌ها جاری بود و در زیارت ‌ها، حالات مخصوصی داشت که نظیرش کمتر مشاهده می‌ شد ...»(2) و ... چرا چنین نباشد؟ مگر خداوند، محبت حسین (ع) را در دل صاحبان ایمان قرار نداده، به گونه ‌ای که شعله این عشق سوزان، خاموشی و سردی ندارد؟!«أَإِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَینِ حرارة فی قُلُوبِ الْمُؤْمِنینَ لا تَبردُ ابداً». و چه ایمانی سزاوارتر از ایمانِ «امینی»؟

« مرحوم امینی، فراوان در اوقات مختلف به زیارت حرم امیرالمؤمنین(ع) مشرف می ‌شد. پس از خواندنِ اذن دخول و تشرف به حرم، خضوع و خشوع و اندوه و تحول روحی بر او مسلط می ‌شد. در پیش روی مرقد امام می ‌نشست و با جملات و فرازهای زیارت ‌ها، مولایش را مورد خطاب قرار می ‌داد، در حالی که سیل اشک بر محاسن مبارکش جاری بود و این اشک، تا پایان زیارت قطع نمی ‌شد ...».(3)

علی کفشگر فرزقی

منبع: فرهنگ زیارت: اهداف، آثار، تاریخچه../ جواد محدثی.

--------------------------------------------

پی نوشت:

1- مقاله سید غلامرضا سعیدی درباره علامه امینی، «حماسه غدیر»، محمد رضا حکیمی، چاپ اول، ص 448.

2- الغدیر، چاپ چهارم، جلد 1، مقدمه به قلم شیخ رضا امینی، صفحه 79.

3- الغدیر، ج 1، مقدمه، ص 78


مطالب مرتبط