از نشانه های احترام در گفتگو که به ژرف تر شدن روابط عاطفی کمک می کند، سپاسگزاری اعضاء خانواده از یکدیگر با گفتار است.

قدردان باشیم

قدردان باشیم

از نشانه های احترام در گفتگو که به ژرف تر شدن روابط عاطفی کمک می کند، سپاسگزاری اعضاء خانواده از یکدیگر با گفتار است. در آموزه های اسلامی تشکر از والدین در ردیف شکرگزاری خداوند آمده است:

«و وصینا الانسان بوالدیه حملته امه وهبنا علی وهن و فصاله فی عامین ان اشکرلی و لوالدیک الی المصیر»؛ و انسان را درباره پدر و مادرش سفارش کردیم، مادرش به او باردار شد، سستی بر روی سستی و از شیر گرفتنش در دو سال است. [آری، به او سفارش کردیم] که شکرگزار من و پدر و مادرت باش که بازگشت [همه] به سوی من است.[1]

زن و مرد هر دو برای اداره خانواده و تأمین وسایل رفاهی تلاش می کنند. چه زیباست، انسان در مقابل خدمتی که دریافت می کند، سپاسگزار باشد و از طرف مقابلش قدردانی کند. زنی که تمام وجود خود را وقف زندگی خانوادگی کرده و مردی که برای امرار معاش تمام توان خود را به کار بسته است، سزاوار بهترین تقدیرها و کامل ترین تشکرها هستند.

امام صادق (ع) فرمود: «در تورات نوشته است: سپاسگزاری کن از کسی که به تو احسان کرده و احسان کن به کسی که از تو سپاسگزاری کرده است؛ زیرا نعمت ها با سپاسگزاری پایدار و با ناسپاسی ناپایدار می شود.»[2]

بر اساس این روایت، سپاسگزاری دو فایده مهم دارد: نخست این که ارتباط میان دو فرد را مستحکم کرده و احسان میان آن دو، زیاد می شود و دوم این که با شکرگزاری می توان نعمت و خوبی های طرف مقابل را همیشگی و دائمی کرد.

5bb0897abd544.jpg

اداره زندگی امری دشوار است، مرد حاصل دست رنج خود را در طبق اخلاص می گذارد و بدون منت تقدیم همسر و فرزندانش می کند. زن نیز سختی های کار منزل و تربیت و پرورش کودکان را به به جان می خرد و با عشق، وجود خود را نثار همسر و فرزندان می کند. بهترین راه برای این که خستگی ها بر جان اعضای خانواده نماند، سپاسگزاری و تشکر است. امام صادق (علیه السلام) فرمود: «بهترین زن های شما زنی است که وقتی شوهرش چیزی می آورد سپاسگزاری کند و اگر نیاورد، راضی باشد.»[3]

در طرف مقابل اگر زنی به شوهرش بگوید: هیچ خیری از تو ندیدم، ثواب اعمال نیک چنین زنی نابود خواهد شد.[4] در محیط خانواده، شکرگزاری و سخن گفتن از نعمت های خداوند نیز اهمیت دارد و به رضایت افراد از زندگی کمک می کند: «و اما بنعمه ربک فحدث»؛ و از نعمت پروردگار خویش [ با مردم ] سخن گوی.[5]

بخشی از سپاسگزاری از خداوند، ارج نهادن به تلاش های انسان هایی است که در حق فرد، کمک و لطفی داشته اند در غیر این صورت، فرد، سپاسگزار خداوند نبوده است. امام رضا (علیه السلام) فرمود: «من لم یشکر المنعم من المخلوقین لم یشکر الله عزوجل»؛ کسی که از احسان مردم تشکر نکند، شکر خدا را بجا نیاورده است.[6]

منبع: کتاب سبک زندگی رضوی (ازدواج و خانواده)، نوشته محمد تقی فعالی

--------------------------------------

پی نوشت ها:

[1]. لقمان/14.

[2]. کلینی، الکافی، ج2، ص94، فیض کاشانی، الوافی، ج4، ص346، حر عاملی، وسائل الشیعه، ج15، ص 315.

[3]. مجلسی، بحارالانوار، ج100، ص239، نوری، مستدرک الوسائل، ج14، ص161.

[4]. صدوق الفقیه، ج3، ص440، طبرسی، مکارم الاخلاق، ج215؛ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج20، ص162.

[5]. ضحی/11.

[6]. صدوق، عیون الاخبار الرضا علیه السلام، ج2، ص24، حر عاملی، وسائل الشیعه، ج16، ص313.


مطالب مرتبط