هیچ چیز در زندگی از مادری کردن مهم تر نیست

مادری اصل  است نه حاشیه

مادری اصل است نه حاشیه

سبک زندگی انسان در دنیای امروز، به گونه ای شده که با بسیاری از مسائل تربیتی سازگار نیست، یعنی اگر شیوه زندگی بدون تغییر باقی بماند، بسیاری از اصول تربیتی را نمی توان اجرا کرد. یکی از تغییرات جدی در شیوه زندگی جدید، فراموش شدن جایگاه مادری است. شیوه زندگی امروز باید به این پرسش ها پاسخ دهد:

  • مادری کردن، برای یک زن اصل است یا فرع، متن است یا حاشیه؟
  • مادری کردن، عقب ماندن از زندگی است یا پیشرفت؟
  • مادر بودن یک توفیق است یا یک اجبار غریزی؟
  • مادر بودن، زادن کودک است یا پرورش آن؟
  • مادر بودن یک شغل است یا یک تفریح؟
  • آیا کسی جز مادر می تواند عهده دار تربیت کودک شود یا تنها کسی که می تواند از عهده تربیت فرزند برآِید، مادر است؟
  • یک مادر خوب، چه ویژگی هایی دارد؟
  • برای تربیت کودک در دنیای امروز، چه اندازه باید وقت گذاشت؟

مادری اصل و متن است، نه حاشیه. یکی از اصلی ترین عوامل پیشرفت در این عالم، مادری کردن است که کم عملی به پای آن می رسد

در پاسخ به همه این پرسش ها می گوییم: مادری اصل و متن است، نه حاشیه. یکی از اصلی ترین عوامل پیشرفت در این عالم، مادری کردن است که کم عملی به پای آن می رسد، از همین روست که مادر در نزد خداوند، این اندازه جایگاه دارد.

5bb5b0f0e11c5.jpg

جوانی خدمت رسول خدا (ص) رسید و گفت: ای رسول خدا! به چه کسی نیکی کنم؟

پاسخ شنید: به مادرت. دوباره پرسید بعد از او به چه کسی نیکی کنم؟ دوباره پاسخ شنید به مادرت. برای بار سوم سوال کرد که پس از او به چه کسی نیکی کنم؟ ایشان فرمود: به مادرت. برای چهارمین بار جوان پرسید: بعد از او به چه کسی نیکی کنم؟ پیامبر (ص) در پاسخ فرمود: به پدرت.

همه امور زندگی را باید با مادری کردن تطبیق داد. هیچ چیز در زندگی از مادری کردن مهم تر نیست که ما بخواهیم مادری را فدای آن کنیم. اگر کسی به حقیقت پی ببرد، هیچ گاه آن را به اندازه یک اجبار غریزی، پایین نمی آورد. مادری، یک توفیق بزرگ است.

برای فهم توفیق بودن مادری، باید بپذیریم که برترین موجود در این عالم پس از خدا، انسان است. انسان، جانشین خدا روی زمین است.[1]مادر، بار تربیت برترین مخلوق خداوند عزیز را روی زمین بر دوش می­کشد. آیا توفیقی بالاتر از این هم هست؟

مادری، تنها زادن فرزند نیست، درست است که تحمل رنج زادن، خود یک فضیلت بزرگ است،[2] اما با زادن کار اصلی آغاز می شود که همان پرورش جانشین خداوند مهربان روی زمین است.

وقتی از این زاویه به مادری نگاه می کنیم، مادری یک شغل بزرگ و بزرگ ترین شغل محسوب می شود. تربیت انسان، تربیت جامعه است. جامعه که بدون انسان ها معنی ندارد، پس مادری کردن، ساختن یک جامعه است. در نتیجه، باید گفت که او بزرگ ترین شغل را دارد.[3]

تردیدی نیست که کسی جزء مادر، نمی تواند عهده دار تربیت فرزند شود. تربیت فرزند، ظرافت هایی دارد که جز از عهده مادر بر نمی آید.[4] حال اگر کسی بداند که تربیت، چه لوازمی دارد، متوجه خواهد شد که چه اندازه باید برای مادری کردن، وقت بگذارد. شاید این حرف، کمی تلخ باشد؛ ولی به نظر می رسد زنی که وقت مادری کردن ندارد، حق فرزند دار شدن هم نداشته باشد!

منبع : کتاب من دیگر ما، نوشته محسن عباسی ولدی

----------------------------

پی نوشت ها:

[1]. «و اذ قال ربک للملائکه انی جاعل فی الارض خلیفه»، سوره بقره(2). آیه30.

[2]. رسول خدا (ص) به ام سلمه فرمود: ای ام سلم! وقتی که زن باردار می شود، پاداش­اش مانند پاداش کسی است که با جان و مالش در راه خداوند جهاد می کند و وقتی که وضع حمل می­کند، به او گفته می شود: گناهانت بخشیده شد. پس عمل، از نو آغاز کن و وقتی به فرزندش شیر می­دهد، برای هر شیردادنی، پاداش آزاد کردن برده ای از فرزندان اسماعیل خواهد بود. (بحارالانوار، ج100، ص251).

[3]. صحیفه امام، ج7، ص464.

[4]. سخنرانی مقام معظم رهبری در دیدار با جمعی از بانوان فرهیخته حوزوی و دانشگاهی، 21 اردیبهشت ماه 1392، به نقل از پایگاه اطلاع رسانی مقام معظم رهبری).


مطالب مرتبط