شب قدر، سندی محکم و متقن بر وجود «ولی خدا» ست

ماه رحمت، شب فرصت!

ماه رحمت، شب فرصت!

کسی که می خواهد وارد میدان مسابقه شود، از مدت ها قبل تمرین می کند، ریاضت جسمی و روانی می ورزد و زحمت های بسیار متحمل می شود تا با آمادگی کامل، به میدان مسابقات گام نهد.

برخی تیم ها و باشگاه ها نیز، با برنامه ریزی بلندمدت، ماه ها در اردوهای گوناگون شرکت می کنند تا به بالاترین سطح آمادگی برسند و در برابر حریفان، پیروز و سربلند شوند.

روزه و عبادات ماه رمضان، تمرین عملی و مقدماتی برای تقویت اراده و تسلط بر نفس برای حضور در میدان زندگی و دست و پنجه نرم کردن با حریفان است تا به مقام برتر بندگی، طهارت و تقوا برسیم.

حضرت سجاد (ع) هنگامی که ماه رمضان فرا می رسید، این گونه آن را وصف می کردند: «حمد و سپاس خداوندی را که یکی از آن راه ها که در برابر ما گشوده، ماه خود، ماه رمضان است. ماه صیام و ماه اسلام، ماه پاکیزگی از آلودگی ها، ماه رهایی از گناهان، ماه نماز و عبادت.»[1]

به تعبیری، دستاورد ماه مبارک رمضان، طهارت و پاکی و تمرین خوب بودن، بندگی کردن، مبارزه با هواهای نفسانی و خواسته های دل است؛ این که اگر انسان بخواهد، می تواند گناه نکند؛ می تواند استقامت کند و وسوسه ها را در هم بشکند؛ می تواند با قاطعیت نه بگوید و ماه رمضان، فرصت تمرین خوبی است که بندگان خدا می توانند با آمادگی بهتر و کامل تر، در میدان زندگی وارد شوند و با بهره مندی از تمرین های پیشین، سبک زندگی را به بهترین صورت به نمایش بگذارند.

انسانی که چنین تمرین معنوی و دوری از نفسانیات را انجام داده باشد، آمادگی اولیه برای ورود به عرصه زندگی را دارد؛ اما بی شک این روند باید تداوم داشته باشد تا توفیق های معنوی، مدیریت خواسته ها و امیال و تحقق سبک زندگی نیز ادامه یابد.

ماه رمضان، فرصت تمرین خوبی است که بندگان خدا می توانند با آمادگی بهتر، وارد میدان زندگی شوند.

از سوی دیگر انسان های باکیاست، همیشه از فرصت ها و موقعیت های ویژه به بهترین نحو استفاده می کنند و با آن بارشان را می بندند.

5ce8ea0e436fa.jpg

رسول خدا (ص) فرمود: «همانا از جانب پروردگار برای شما در طول عمرتان نسیم هایی است؛ پس خویشتن را در معرض آن قرار دهید. باشد که نسیمی از آن نفحات به شما برسد و از آن پس، هرگز گمراه نشده و به شقاوت نیفتید.»

قطعاً یکی از این فرصت های بزرگ که در سال یک بار در اختیار انسان قرار می گیرد، شب قدر است؛ شبی که بهتر از هزار ماه (یعنی برابر عمر یک انسان) است. آموزه های دینی برای این شب عظیم به ویژه آن که با ایام ضربت خوردن و شهادت امیرمؤمنان (ع) نیز همراه شده است، ویژگی ها و امتیازات فراوانی نقل کرده که برتری آن از هزار ماه، گستردگی مغفرت و آمرزش پروردگار متعال و آغاز سال مادی و معنوی بندگان خدا، از جمله این امتیازات است.

همچنین درباره مهم ترین رخدادهای شب قدر، می توان به نزول قرآن، تقدیر امور سال آینده و نزول ملائکه و روح اشاره کرد؛ ولی بی گمان، یکی از نکات کلیدی شب های قدر، بازخوانی مقام امامت و ولایت است و اینکه شب قدر، سندی محکم و متقن بر وجود «ولی خدا» ست.

شب قدر، سندی محکم و متقن بر وجود «ولی خدا» ست

سیدالساجدین (ع) با اشاره به عظمت ماه رمضان و به ویژه شب قدر می فرماید: «آن گاه یکی از شب های این ماه را بر شب های هزار ماه دیگر برتری داد و نام آن را «شب قدر» نهاد؛ شبی که در آن فرشتگان و روح به فرمان پروردگارشان برای هر امری در آن شب، تا سپیده دمان، یک سر سلام و برکت است. بر هر یک از بندگان او که بخواهد، با تقدیر بی تغییر الهی که برای هر کاری در نظر گرفته شده، فرود می آیند.»[2]

خوب است در این ماه با عظمت، با دعا انس داشته باشیم و ما نیز از جانب خداوند چنین درخواست کنیم: خدایا! در این ماه، ما را توفیق ده که به کردارهای پسندیده به تو تقرب جوییم؛ آن سان که ما را از گناهان پاک داری و از بازگشت به اعمال ناشایست نگه داری.[3]

منبع: نشریه خانه خوبان، رضا اخوی


پی نوشت ها

[1]. صحیفه سجادیه، دعای 44

[2]. صحیفه سجادیه، دعای44.

[3]. صحیفه سجادیه، دعای 44.


مطالب مرتبط