ادب چهارم از آداب زایر آن است که در حال زیارت، مقابل روی مبارک آن امام معصوم (ع) و پشت به قبله قرار بگیرد و پس از فراغت از زیارت، ...

مقابل روی امام معصوم قرار گرفتن
۲۶ آذر ۱۳۹۶ 60 6.3 KB 12 0

مقابل روی امام معصوم قرار گرفتن

رابعها استقبال وجه المزور و استدبار القبلة حال الزیارة ثم یضع علیه خده الایمن عند الفراغ من الزیارة ویدعو متضرعاً ثم یضع خده الایسر و یدعو سائلاً من الله تعالی بحقه و بحق صاحب القبر ان یجعله من اهل شفاعته و یبالغ فی الدعاء و الالحاح ثم ینصرف الی مایلی الرأس ثم یستقبل القبلة و یدعو

ادب چهارم از آداب زایر آن است که در حال زیارت، مقابل روی مبارک آن امام معصوم (ع) و پشت به قبله قرار بگیرد و پس از فراغت از زیارت، گونه‌ی راست خود را بر قبر مطهر یا ضریح منور بگذارد و در حال تضرع، ابتهال وزاری دعا کند و خدای را بخواند؛ آ‌ن‌گاه گونة چپ خود را بگذارد و دعا کند و از خدای تعالی مسألت بنماید به حق ذات مقدسش و به حق صاحب آن قبر شریف وی را مشمول شفاعت آن بزرگوار قرار دهد و هر چه بیشتر اصرار در دعا و التماس به دربار الهی کند. آن‌گاه از آن‌جا به طرف بالای سر برود و رو به قبله آورد و دعا کند.

آری! همچنان‌که انسان هنگامی که به ملاقات بزرگی می‌رود رو به روی او می‌ایستد یا می‌نشنید در زیارت امام (ع) نیز این ادب عرفی، اخلاقی و شرعی ملاحظه می‌شود و زیارت کننده مقابل امام، قرار می‌گیرد هر چند که چون صورت مبارکشان در مضجع شریف، رو به قبله است انسان در حال مواجهه با صورت مبارک، پشت به قبله واقع می‌شود.

این زیارت غیر از دیدار دوستان و ملاقات با شخصیت‌های مورد علاقه است زیرا انسان زایر در کنار قبر مطهّر و مرقد منور ولیّ الله اعظم قرار گرفته؛ بنابراین گونه ی راست و چپ خود را به قبر مطهر و یا ضریح شریف امام (ع) بگذارد، با کمال تضرع و زاری دعا کند، به دربار الهی بنالد و با خدای بزرگ زمزمه ی بندگی داشته باشد و در این عمل، هم منتهای علاقه‌مندی و عمق دلدادگی خود را به مقام رفیع امام و حجت بالغه‌ی الهی و شدت تواضع خویش را در برابر ولی خدا نشان دهد و هم بهترین زمینة مساعد و مناسب برای تقرّب به خدا و اجابت دعا و درخواست خود را فراهم آورده است و از این رو در آن حال، ملتمسانه دعا و نیایش بنماید.

به اقتضای مکان و حال، شایسته است زایر از خدا بخواهد که به فیض بزرگِ شفاعت آن ولی اعظم الهی نایل گردد. و چون مکان، بسیار مقدّس و مورد نظر لطف الهی است و رحمت پروردگار، بی‌دریغ در آن‌جا ریزش می‌کند و ملائکة الله همواره در نزول و صعود و آمد و رفت هستند پس هر چه می‌تواند به دربار الهی، دعا و ابتهال کند که در حقیقت با فرشتگان مقرّب خدا همنوا می‌گردد؛ به مختصر دعا و نیایش، خود را قانع نسازد و متذکر این معنی باشد که این توفیق همواره رفیق و نصیب انسان نمی‌شود و اکنون باید کاملاً از آن قدردانی نمود.

بالاخره، بعد از انجام این مراسم و برنامه‌ها به ناحیه بالای سر مبارک امام (ع) بیاید؛ رو به قبله کند و به دعا و نیایش و راز و نیاز با خدا بپردازد که این خود نتیجه ی آن زیارت و روی آوردن به امام معصوم (ع) است.


منبع:
آستان دوست، تالیف علی کریمی، تهیه و تدوین اداره امور فرهنگی آستان قدس، نشر قدس رضوی.


مطالب مرتبط