رمضان به نیمه رسیده است، انگار همین دیروز بود که منتظر آمدنش بودیم. خودمانیم در کنار همه ی سختی های روزه گرفتن، شیرینی این ماه در هیچکدام از...

من امام حسنی هستم
۱۰ خرداد ۱۳۹۷ 134 72.4 KB 8 0

من امام حسنی هستم

رمضان به نیمه رسیده است، انگار همین دیروز بود که منتظر آمدنش بودیم. خودمانیم در کنار همه ی سختی های روزه گرفتن، شیرینی این ماه در هیچکدام از روزهای دیگر سال تکرار نمی شود. چشم که بر هم بگذاریم این 15 روز باقی مانده ام می گذرد. اما نیمه ماه رمضان حس و حال دیگری دارد، همه جا عطر مهربانی می دهد، عطر بخشش و کرم، عطر امام حسن علیه السلام. نیمه ماه مبارک روز ولادت فرزند ارشد امام علی علیه السلام و فاطمه زهراست. حتما شما هم مثل من از سیره امام حسن علیه السلام بسیار شنیده اید. از بخشش بی حد و حصرشان، اینکه دلی به وسعت دریا داشتند. امام مجتبی علیه السّلام تا آن جا برای مال و دارایی ارزشی قائل بود که گرسنه ای را سیر کند یا عریانی را بپوشاند یا به فریاد محرومی برسد و یا با آن، بدهی فرد بدهکاری را بپردازد. حضرت برای پذیرایی از مهمانان خود، دیگ های بزرگی برای پختن غذا تدارک دیده بود و درباره آن بزرگوار گفته اند: هیچ گاه در پاسخ مستمندی «نه» نگفت.
به امام مجتبی علیه السّلام گفته شد: چرا هیچ گاه فقیری را مأیوس برنمی گردانی؟ حضرت پاسخ داد: من خود، دست نیاز بر درگاه خدا دارم و به الطافش امیدوارم، به همین دلیل شرم دارم از این که خود فقیر باشم و فقیری را مأیوس برگردانم . روزی یکی از کنیزان امام حسن علیه السلام شاخه ی گلی را به آن حضرت اهدا کرد. امام آن گل را گرفت و به او فرمود: تو را در راه خدا آزاد ساختم.
_ای پسر رسول خدا! آیا به راستی به خاطر اهداء یک شاخه گل ناچیز، او را آزاد کردید؟
امام فرمود: کمال الجود بذل الموجود؛ نهایت بخشش آن است که تمام هستی خود را ببخشی و آن کنیز از مال دنیا جز آن شاخه ی گل را نداشت. خداوند در قرآنش فرموده است: هر گاه کسی به شما تحیت گوید او را همان گونه و بلکه بهتر پاسخ دهید. پس همانا پاسخ بهتر بخشش او، همان آزاد کردنش بود!
همه ی ما با خواندن سیره امام غرق لذت می شویم، اینکه امامی به بخشندگی مولایمان حسن علیه السلام داریم باعث می شود قلبمان سرشار از آرامش شود، امامی که مهربانیش زبانزد خاص و عام است اگر دستان خالی مان را ببیند و حاجاتمان را بشنود دست خالی ردمان نمی کند. اما اینکه لایق محبت امام باشیم شرط دارد.
در روزگار امروز که وضع اقتصادی مردم حال و روز خوشی ندارد باید من و توی نوجوان به اندازه وسعمان بخشنده باشیم، نمی گویم پول های بزرگ را به دوستانتان ببخشید اما شاید بتوانید از خریدن چند دست لباس نو دست بکشید، فلان کنسول بازی را نخرید، با یک گوشی معلولی سر کنید و کتانی مارک نپوشید و در عوض به طریقی دل همکلاسی تان را شاد کنید، دل همسایه ی تان که هم سن و سال شماست. شاید اصلا باری از روی دوش پدر و مادرتان بردارید.
می دانم هزاران آرزوی رنگی در دل دارید، می دانم همه محتاج یک نظر پر از مهر از سوی امام حسن هستید اما یادتان باشد شما اول باید « امام حسنی» بودنتان را ثابت کنید. بخشش بیشتر از اینکه طرف مقبلتان را خوشحال کند قلب شما را سرشار از حس خوب می کند، حس خوبِ رفیق امام حسن بودن...


فاطمه دولتی




مطالب مرتبط