شخصی که از معرفت بالایی برخوردار بود نامه ای به حضرت مجتبی علیه السلام نوشت. نامه اش به این صورت بود، شماها شخصیت های بی نظیری هستید، کشتی های نجات...

پاسخ امام حسن مجتبی(علیه السلام) به یک شبهه

پاسخ امام حسن مجتبی(علیه السلام) به یک شبهه

شخصی که از معرفت بالایی برخوردار بود نامه ای به حضرت مجتبی علیه السلام نوشت. نامه اش به این صورت بود، شماها شخصیت های بی نظیری هستید، کشتی های نجات هستید، وسیله بیان حقایق مشکله هستید، من این نامه را به شما می نویسم در ارتباط با مساله ای است که متحیر شدیم با هم اختلاف کردیم، اختلاف در قضا و قدًر، آنچه نظر شما و نظر پدر بزرگوارتان و جدتان پیغمبر اکرم(صلی اله علیه و آله و سلم) است، می دانم که علم شما از علم خداست. آن علمی که حجت است و سند، علمی است که این خصوصیت را دارد، دانش دیگران ممکن است درست باشد ممکن هم هست اشتباه باشد. سندی برای حجیت ندارند که هر چه ما می گوییم درست است هر چند مهم باشد. تنها جمعی این تعبیر نسبت به آنها معنا دارد که اینچنین باشد که علمشان از علم خدا باشد مثل علم شما، شما گواه بر خلائق هستید و خدا هم گواه بر شماست.
سپس حضرت امام حسن علیه السلام جواب دادند:
…اما بعد اولا نسبت به قضا و قَدَر چه تقدیرات خیر و شر، انسان باید بداند که خداوند متعال عالم به همه اینهاست. اگر کسی فکر کند که خداوند از سرنوشتها و قضا و قدراطلاعی ندارد این کفر است.
اگر کسی گناه و معصیتی را به خدا نسبت دهد این فسق است و گناه و خلاف، هیچ گناهی به خداوند نسبت داده نمی شود، خدا اطاعت نشده به اجبار. اگر کسی گناه می کند معنایش این نیست که زورش به خدا رسیده و بر خدا غالب شده است معاذ الله. اینطور هم نیست که خداوند خلق را رها کرده. خدا امر کرده به خوبیها نهی کرده از بدی ها. و این امر و نهی اجباری در آن نیست. منتها در امرش رسانده که این خیر است و در نهی اش رسانده که شر است. اگر مردم کارهای خوب را بخواهند انجام دهند خداوند مانعش نمی شود. ولی به فضل خودش می خواهد کار خلافی کند، خداوند متعال گاهی مانع می شود. تفضلاتی روی مسائلی هست که می خواهد آن شخص گناه کند نمی شود. (دعای والدین، کار خیری و…) روی خلاف ها گاهی خدا مانع می رساند. اما در خوبیها خداوند هیچگاه مانعی نمی رساند. این بیان حضرت بود در مقابل آن سوال.

حضرت آیت الله سیدان / 4 اسفند 85


مطالب مرتبط