برترین انفاق، بخشش به مادر است

چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است!

چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است!

همه می دانیم، پیرامون ما افرادی زندگی می کنند که تنگ دست و نیازمند هستند. اگر کسی بخواهد به دیگران انفاق کند، ابتدا از چه کسانی باید آغاز کند؟ به بیان دیگر، در بخشش ها چه اولویت هایی باید در نظر گرفته شود؟

ضرب المثل «چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است» را همه شنیده ایم. آیا این مثل قدیمی با آموزه های دینی سازگار است؟

این مثل به مرور زمان دو معنا پیدا کرد که یکی مورد تایید اسلام و عقل و یکی نظر منطق و عقیده باطل است.
در معنای اول، این ضرب المثل اشاره به رعایت اولویت بندی دارد که در مساله ی بخشش ها و انفاق ها، نزدیک ترین افراد مقدم هستند. بنابراین، اگر کسی می خواهد بخششی داشته باشد، باید اول از خانواده شروع کند[1] و اگر خانواده و سپس خویشان نیازمند نبودند، آن گاه به دیگران بپردازد.

در اولویت بندی بخشش ها و انفاق ها، نزدیک ترین افراد مقدم هستند.

در اولویت بندی بخشش ها و انفاق ها، نزدیک ترین افراد مقدم هستند. در خانواده نیز اولویت بندی چنین است؛ اول: مادر، دوم: پدر، سوم: خانواده خود (همسر و فرزندان)، چهارم: بستگان، پنجم: نیازمندان غریبه[2] و از جهت ارزشی نیز برترین انفاق، بخشش به مادر است و پایین ترین انفاق بخشش به نیازمندان غریبه است.
البته این ضرب المثل معنای دومی هم دارد که مورد تایید نیست و آن اینکه اولویت بندی در آن رعایت نشود. مثلا ممکن است خانه ات به تلوزیون نیاز داشته باشد و دیوار خانه ی همسایه هم در حال ریزش باشد، اینجا دیگر این ضرب المثل نمی تواند صحیح باشد، چون آن وقت تخریب خانه ی همسایه ممکن است باعث تخریب دیوار خانه شما نیز شود.

منبع: خانه آرام، مهدی غلامعلی



#_ednref1" title="">پی نوشت ها:

[1]. صحیح مسلم، ج3، ص1454، ح10.

[2]. مستدرک الوسائل، ج7، ص241، ح 8142.


مطالب مرتبط