باد مدگرایی هر روز پوشش افراد، خانه و وسایل آن، خودرو و حتی غذای آن ها را به یک سو می برد.

چطور مدگرایی در خانواده شکل می گیرد؟

چطور مدگرایی در خانواده شکل می گیرد؟

گاه هدف مقدس است، راه نامقدس؛ مثل مدگرایی. هدف نهان در مدگرایی، تغییر اوضاع موجود برای بهتر بودن است. این هدف مقدس است؛ چون بر پایه اصلاح بنیان نهاده شده است؛ اما ارضای این هدف مقدس در برخی افراد و خانواده ها به ناکجاآباد می رود. افراد به جای آن که از این حس درونی برای رشد و تغییر مثبت و سازنده جهت ارتقای معنویت و کسب اخلاق های خوب استفاده کنند و به فکر آن باشند تا دانشی به دانش خود و اندوخته ای به آخرت شان بیفزایند، هر روز در پی آنند که این حس مقدس را با تنوع طلبی دنیایی در جهت لذت برای صرف از دنیا به هر قیمتی که شده، به کار بندند! آن ها آن هدف مقدس را با خرده شیشه دنیاپرستی مخلوط کرده اند و هرچه خرده شیشه داشته باشد، کار آدم را به ناکجا آباد دنیا و آخرت می کشاند؛ از این رو هر روز به روز نباید شد؛ بلکه باید هر روز بهروز شد.

بهروزی واقعی نیز به دست نمی آید، مگر با تکمیل ایمان و عمل صالح؛ البته در مسیر درست و پرهیز از مسیرهای انحرافی (در این جا مدگرایی) کار سختی است؛ ولی ارزشش را دارد. امام علی (ع) می فرمایند: «به درستی که حق، سنگین اما گوارا، و باطل، آسان اما کشنده است.»[1]

بهروزی واقعی به دست نمی آید، مگر با تکمیل ایمان و عمل صالح

عوامل گوناگونی در شکل گیری روحیه مدگرایی در خانواده ها تأثیرگذار است که مهم ترین آن ها، عبارت است از:

جبران خاکی!

ما انسان ها به سبب دنیایی بودن خود، مجموعه ای از ضعف ها را داریم؛ اما برخی افراد به جای آن که این کمبودها را از راه درست جبران کنند، ممکن است سراغ مسیرهای انحرافی و خاکی بروند! برای نمونه، به جای آن که برای آباد کردن دنیا و آخرت خانواده و جامعه خود به دانش اندوزی روی آورند، سراغ تقلید کورکورانه از دیگران و هم رنگ شدن با آن ها در قالب مدگرایی می روند و در موارد بسیار، حتی معنا و مفهوم دقیق کاری را که می کنند، نمی دانند.

5cf387042a0c3.jpg

هویت گمشده

هر زن و شوهری لازم است پاسخ این پرسش را دست کم هر سه ماه یک بار بررسی کنند: «من کیستم؟»، «در این دنیا در پی چه هستم؟»، «سرانجام من در این دنیا چه خواهد شد؟»، «معیارها و خط قرمزهای من در این زندگی چیست؟»، «رسیدن به چه چیزهایی ارزش دارد؟»، نداشتن پاسخ درست برای این پرسش ها، افراد را مثل شاخه ای بی رمق می کند که باد مدگرایی به فراخور توان مالی شان. هر روز پوشش آن ها، خانه و وسایل آن، خودرو و حتی غذای آن ها را به یک سو می برد.

کوری و کری اجباری!

می گویند شما نمی فهمید! شما ضعیفید! شما بلد نیستند چه جور زندگی کنید و از زندگی لذت ببرید! شما... در عوض ما دانای کل هستیم. ما بلدیم چه جور باید خورد و خوابید و شهوت و خشم را ارضا کرد و بس! البته این چند جمله، پشت صحنه و حقیقت هزاران ساعت فیلم و سریال و برنامه تلویزیونی است که فرهنگ غرب ساخته و از طریق ماهواره وارد خانه گل و خانه دل ما کرده است. این یعنی این که می خواهند به اجبار و زور، ما را کر و کور کنند. این یعنی همان تهاجم غرب برای مدگرا کردن ما و فرزندانمان.

منبع: نشریه خانه خوبان، شماره 119، علی صادقی سرشت



پی نوشت ها:

[1] . نهج البلاغه، حکمت37.


مطالب مرتبط