مبنای زندگی ما این بود که در هر عملی معیار، اسلام است نه اینکه طرف مقابل خوشش بیاید.

گوشه ای از یک زندگی موفق

گوشه ای از یک زندگی موفق

خانواده مقدس ترین نهاد در اسلام است. زن و شوهر به عنوان ارکان اصلی این نهاد، حقوقی بر عهده یکدیگر دارند که رعایت آن، نقش زیادی در استحکام خانواده دارد. سیره عملی علما با همسران شان نشان می دهد آنان ارزش زیادی برای همسر خویش قائل بودند و با احترام فراوان برخورد می کردند. در ادامه نمونه هایی از این موارد را بازگو می کنیم.

شهید مطهری

همسر استاد مطهری می فرماید: «رفتار صمیمانه ای بین من و ایشان بود. هرچه از صفا و محبت ایشان بگویم کم گفته ام. در طول زندگی یاد ندارم که به من گفته باشند، یک لیوان آب به ایشان بدهم، عاطفه و مهر عجیبی بین ما وجود داشت.

آن قدر، استاد با من صمیمی بودند که رنج و ناراحتیم را نمی توانستند تحمل کنند؛ یادم هست، یک بار، برای دیدن یکی از دخترانم به اصفهان رفته بودم و پس از چند روز با یکی از آشنایانم به تهران برگشتم، حوالی سحر بود، چون وارد خانه شدم، مشاهده کردم، بچه ها خوابند و آقا بیدار است؛ چای حاضر نموده، میوه و شیرینی چیده بودند و منتظر بودند، دوستم از دیدن این وضع تعجب کرد و گفت: همه روحانیون این قدر خوبند؟ پس از سلام و علیک، آقا فرمودند: ترسیدم یک وقت من نباشم و شما از سفر بیایید و بچه ها خواب باشند و کسی نباشد که به استقبالتان بیاید، بدین جهت تا این ساعت بیدار ماندم».[1]

شهید بهشتی

بانو عزت الشریعه مدرس، همسر شهید بهشتی می فرماید: «چیزی که در 29 سال زندگی مشترکمان دیدم، ملایمت و صبر ایشان بود. به قدری صبر و متانت و خونسردی خرج می داد که انسان را خجالت زده می کرد. در زندگی مشترکمان به یاد ندارم، این مرد مبارز و با تقوا، لحظه ای عصبانیت بی مورد داشته باشند. در کارهای خانه به من کمک می کردند. در خرید لوازم مورد نیاز و برخی اوقات شستن ظرف های آشپزخانه مرا یاری می دادند».

علامه محمدتقی جعفری

مرحوم علامه جعفری در مواجهه با همسر، جایگاه علمی و اجتماعی خویش را فراموش می کرد. هیچ گاه سختی ها و مشکلات مربوط به کارها را به خانه نمی آورد و اگر هم خسته بود، به سخنان همسرش نیکو گوش می داد؛ اظهارات معقول و منطقی همسرش را می پذیرفت؛ مدام در مناسبت های مقتضی از کوشش های همسرش، قدردانی می کرد و محیط خانه را چنان از صفا و صمیمیت آکنده می کرد که منزل، برای اعضای آن از هر جایی بهتر و لذت بخش تر بود.[2]

5c1b4a8d11dea.jpg

روزی، اختلافی جزئی بین استاد و همسرش پیش آمد و عبارات تندی در این میان رد و بدل شد. پس از گذشت لحظاتی چند، هنگامی که استاد، به بیرون از منزل عازم بود، با نهایت تواضع آمد و دست همسرش را بوسید و عذرخواهی کرد.[3]

روزی، به ایشان اعتراض شد که چرا در حالی که به بسیاری از شخصیت های علمی ایرانی و غیرایرانی و نیز برخی نهادها و گروه ها به دلیل تراکم برنامه هایتان نمی توانید، وقت بدهید، وقت خود را صرف کودکان دبستانی می کنید؟ ایشان فرمود: «ممکن است، قرار گرفتن آنان در این فضای ملاقات و گفت و گو، با توجّه به معصومیت و استعدادی که در این سنین دارند، اثری مثبت داشته باشد».[4]

سردار شهید سید محمد جهان آرا

همسر شهید محمد جهان آرا، فرمانده پیروزمند سپاه خرمشهر درباره همسرش می گوید: «مبنای زندگی ما این بود که هرکس، در عملی که در زندگی می خواهد، انجام دهد، معیار اسلام را در نظر داشته باشد، نه اینکه طرف مقابل خوشش بیاید.

خدا را در تمام مسائل زندگی ناظر می دانست و هیچ کاری را بدون اینکه خدا را در نظر بگیرد، انجام نمی داد، این جزء مسائلی بود که زندگی را پربار می کرد و دیگر به سایر مسائل در کنار آن نیازی نبود.

زندگی را از فقر شروع کردیم، با ساده ترین امکاناتی که می شد، زندگی کرد. ایشان اعتقاد زیادی داشت به اینکه اگر جایی غذا می خوریم، افراد آن، اهل خمس باشند. پولی را که به دست می آوریم، مشکل نداشته باشد، به لقمه حلال خیلی تأکید داشت».[5]

منبع: کتاب صمیمانه با عروس و داماد (آنچه همسران جوان باید بدانند)



پی نوشت ها:

[1]. سرای اهل صفا، ص195.

[2]. سرای اهل صفا، ص269.

[3]. روزنامه رسالت، علیرضا، 8 دی ماه 1377.

[4]. همان.

[5]. مجله پیام زن، سال 9، ش7، 1/7/1379.


مطالب مرتبط