امام علی (ع) می فرماید: «به یاد آور لحظه ای را که در پیش دیدة بستگانت، به بستر مرگ افتاده ای؛ نه طبیبی می تواند تو را از مرگ نجات دهد، و نه دوستی و هواداری می تواند مرگ را از تو دور کند و به کارت آید ...

یاد مرگ

یاد مرگ

یاد مرگ، به زبان و حرف نیست؛ بلکه این آینده حتمی همیشه باید در ذهن انسان حاضر باشد و فرجام نیکوکاران و گنه کاران را در نظر آورد و مرگ را جدا شدن از همة دارایی ها و دلبستگی های دنیوی دانست و به آن دل نبست و شیرینی های زندگی، انسان را از سختی های مرگ و پس از مرگ غافل نسازد. بسیاری از شادی ها و جشن ها و شادکامی ها، با یک مرگ به هم می ریزد و بساط عیش و نوش افراد به هم می خورد.

امام علی (ع) می فرماید: «به یاد آور لحظه ای را که در پیش دیدة بستگانت، به بستر مرگ افتاده ای؛ نه طبیبی می تواند تو را از مرگ نجات دهد، و نه دوستی و هواداری می تواند مرگ را از تو دور کند و به کارت آید.[1]

از رسول خدا (ص) نیز روایت شده است که فرمود:

«أَکْثِرُوا ذِکْرَ هَادِمِ اللَّذَّات‏»[2]؛ (بسیار یاد کنید از چیزی که لذت ها را در هم می ریزد)

کسی که پیوسته به یاد مرگ و کوچ از این جهان باشد، نه دل به این دنیا می بندد، نه افزون خواه و حریص می شود، نه از تحمل سختی ها و رنج ها به ستوه می آید، نه سراغ گناه و ظلم می رود و نه عمر خویش را به بطالت می گذراند.

دل ای رفیق، در این کاروانسرای مبند که خانه ساختن، آیین کاروانی نیست

اولیای دین، همواره به یاد مرگ بوده و بر سختی های مراحل پس از مرگ، بیمناک بودند و اشک می ریختند. ناله های جان سوز امام سجاد (ع) در «دعای ابوحمزة ثمالی» در سحرهای ماه مبارک رمضان مشهور است: «أَبْکِی لِخُرُوجِ نَفْسِی أَبْکِی لِظُلْمَةِ قَبْرِی ... » این یاد سازنده است؛ بازدارنده از معصیت، بیدار کننده از خواب غفلت و برانگیزانندة برای طاعت و بندگی است.

منبع: کتاب مرگ و برزخ، معاونت تبلیغات و ارتباطات اسلامی آستان قدس رضوی

________________________________________

[1]. بحار الانوار، ج75، ص 370: «اذْکُرْ مَصْرَعَکَ بَیْنَ یَدَیْ أَهْلِکَ، لَا طَبِیبٌ یَمْنَعُکَ وَ لَا حَبِیبٌ یَنْفَعُک‏»

[2]. میزان الحکمه، حدیث 19152 و 19156.


مطالب مرتبط