از پیامبر اسلام (ص) نقل شده است: چهار چیز از سعادت شخص محسوب می گردد، داشتن همسری درستکار، و فرزندی نیکو، و دوستانی درستکار، و کسب رزق و معیشت در شهر خویش.

  مصادیق سعادت
۷ بهمن ۱۳۹۶ 117 4.5 KB 18 0

مصادیق سعادت

در برخی از روایات معصومین (ع) مصادیقی را از برای سعادت بیان نموده اند. در روایتی امام هشتم (ع) می فرماید: قلم حتمی تقدیر براساس حقیقت کتابی که از جانب خداوند است، بر این امر جاری گشته است که سعادت برای شخصی است که ایمان آورده و تقوا پیشه نمایید و شقاوت و بدبختی برای کسی است که تکذیب (حق) نماید و راه نافرمانی را در پیش گیرد.
در جای دیگر در همین ارتباط از پیامبر اسلام (ص) نقل شده است: که تمام سعادت این است که شخص طول عمر داشته باشد و تمام آن را در اطاعت خداوند صرف کند.
در روایت دیگری باز از ایشان آمده است: چهار چیز از سعادت شخص محسوب می گردد، داشتن همسری درستکار، و فرزندی نیکو، و دوستانی درستکار، و کسب رزق و معیشت در شهر خویش.
علی ابن بابویه در کتاب فقه الرضا (ع) از آن بزرگوار نقل می کند که: چند چیز از سعادتمندی شخص است، خانه ی بزرگ داشتن، دوستان زیاد داشتن (افراد فراوانی که شخص را دوست داشته باشند)، و نهایت خوشبختی و شادمانی داشتن همسری است که با انسان هم عقیده و همراه باشد.
همچنین از امام صادق (ع) وارد شده است که سه چیز از سعادت شخص است: برخورداری از همسری موافق و هم عقیده، و فرزندان نیکو داشتن و دیگر این که شخص رزق و روزی خویش را صبحگاهان و شامگاهان در شهر خود به دست بیاورد (نیازی به خروج از شهر خویش نداشته باشد.)
همان گونه که ملاحظه می شود موارد و مصادیق و نمونه هایی که برای سعادت بشر شمرده شده است، در دو دسته ی کلی قابل تقسیم است، اموری که مربوط به اعتقادات و اندیشه شخص است، مانند: ایمان داشتن به خدا و تقوا پیشه نمودن، و صرف کردن عمر، در راه خداوند، و در مقابل امور دیگری که ربطی به اعتقادات شخص نداشته و تنها بهره مندی وی از برخی از نعمت های دنیوی را تذکّر می دهد، مانند: خانه خوب، فرزندان نیکو و مانند آن دو، البته آنچه را که، هر مکتب اخلاقی از آن تعبیر به سعادت می کند و به توضیح و تفسیر آن می پردازد، آیا صحیح و طبق حق است یا خیر؟ توجه و اعتقاد به این که انسان موجودی است که فقط دارای یک مرحله ی زندگی یعنی دنیا است، و یا دارای مرحله ی دیگری از زندگی به نام آخرت است، که در تفسیر و تعیین مفهوم سعادت نقش مهمی دارد، و به یقیین تعیین مصداق های سعادت نیز بر همان اساس فرق خواهد نمود.
از دیدگاه اسلام انسان موجودی است که دارای دو مرحله ی زندگی می باشد. مرحله ی اول زندگی او دنیا و مرحله دیگر زندگی انسان، که مهم تر از مرحله ی اول زندگی اوست، آخرت می باشد و علت مهمتر بودن آخرت در ارتباط با سعادت، طولانی و ابدی بودن حضور در آنجا و پاره ای از ویژگی های آن می باشد.


هر مکتب اخلاقی بر اساس مبانی و اصول پذیرفته شده خویش برای سعادت و شقاوت، نشانه ها و علایمی را ذکر می نماید، که این علایم با توجه به توجیه و تفسیر آنان از سعادت و شقاوت یا خوشبختی و بدبختی متفاوت خواهد بود.


در روایتی از پیامبر اسلام (ص) آمده است که: چهار چیز نشانه ی خوشبختی است:
1. یادآوری گناهان گذشته؛
2. و فراموش نمودن اعمال خوب و نیکوی گذشته؛
3. نگاه کردن به کسی که در امور دینی بالاتر است (نسبت به خود شخص)؛
4. نگاه کردن به کسی که در امور دنیایی – از خود شخص – پایین تر است؛

منبع: در دامان مهر، تالیف احمد مرادخانی، تهیه و تدوین اداره امور فرهنگی آستان قدس، نشر قدس رضوی


مطالب مرتبط